Traspasando o 2015...

2015...rematou. Non sei si vos decatastes. Un ano cando menos curioso e con moitas variedades.

Toca ver resumidamente o ano na memoria para ver si se cumpliron obxetivos, os propósitos e si podemos marcar uns novos para o ano que entra.

Hai uns días falaba cunha amiga sobre como se viu o 2015 e dixo "xa me farás un resumo". Aquí está algo parecido.

 

Sen dúbida unha das cousas que máis marcaron o meu 2015 foron as vacacións. Antes delas traballei dando todo o que podía e en moitos campos, e cando as collín, disfruteinas. Alguén a quen quero moito díxome "agora disfruta e pasa de inconvenientes". Rin, desconectei, conocín, vivín e aprendín. Porque creo que a xente cada vez vive menos. Duramos máis anos, pero vivimos menos a pesar de ter sempre na boca o "carpe diem". Pois tras as vacacións cambien por completo o chip e recarguei a batería. Non sei canto aguantará, pero sen dúbida déronme alas, motivación, ilusión, e asegúrovos que iso é do máis importante que precisa unha persoa.

"CUANDO ALGUIEN TE HACE MEJOR PERSONA, SABES QUE ESA PERSONA DEBE ESTAR EN TU VIDA."

...e existen, existen esas persoas na miña vida, si xa o sabía, este ano acabei de confirmalo porque foron elas quen me recarcargaron en cada momento.
 

Son esas persoas nas que pensas, e pensas no que che fixeron vivir ao teu lado, e emocionaste. Esas persoas que merecen a pena, e confirmar que existen na vida de unha fan sentir felicidade.

Tamén confirmei que si o que tes con alguén é de verdade, non é mito eso de de que a distancia non mata senón que parece que non existe e o tempo non pasa. Pero por outro lado o impulso a decidirme a plantar cara a determinados temas e persoas tamén me fixo darme conta que non preciso ao meu lado xente que non queira estar por decisión propia. Non necesito ao meu lado a alguén a quen teña que pedirlle que se quede senon que permaneza aquí porque lle nace.

 

Sigo pensando que me gusta o meu traballo, que disfruto facendo o que fago e que seguirei intentando medrar con aquelo que me da satisfacción porque é certo que a felicidade non está en facer o que amas, senón en amar o que fas.

Conseguín cumplir obxetivos do 2015, un deses dos que che costa traballo, pero que desa forma che dan maior satisfacción, un deles mercar o meu propio coche. Parece unha tontería, pero é un gran paso.

O 2015 foi un ano de aprender a adaptarse á falta dalgunhas persoas, a perder a outras polo camiño... De deixar pasar e asentar a outras que non suplen, pero que complementan a túa vida.

Un ano de cambios, de comezar ataduras das que ainda non sabes como poden acabar e das que non pensabas que acabarías probando, pero que sempre cara adiante!

E sí, o 2015 foi un ano para embarcarse en aventuras, para xerar ideas e madurar outras que serán propósito do 2016. Como dixen en ocasións...un ano de transición, e agora chega o momento do traspaso. De dar comezo a un novo ano no que intentar facer realidade esas ideas maduradas.

Así que sen moito máis que dicir deixo unhas frases que para comezar a reflexionar penso que están ben...

"Sólo imagina lo precioso que puede ser arriesgarse y que todo salga bien." Mario Benedetti

"Arriésgate. No te quedes con las ganas de saber qué pasaría, lánzate, vie, atrévete, que si de los éxitos se disfruta de los errores se aprende."

"La vida es corta; sonríele a quién llora, ignora a quien te critica, y sé feliz con quien te importa."

"Algunos persiguen la felicidad... Otros la crean".

A por un gran 2016 cheo de boas experiencias.

María V. Rey
.

 

Bo Nadal 2015

 

 

 

Deséxovos a todos os meus lectores un Feliz Nadal 2015 e un próspero 2016 cheo de ilusión e boas experiencias!

 

 

Nadal de entretempo

Sen dúbida o Nadal sen que xíe e neve perde romanticismo e maxia... Non me permite abrazarte coa excusa de que fai frío.

María
.

Días, simplemente

Hai veces que nin queres levantarte. Que vas polo mundo coma se todo pesase o dobre. Só queres tumbarte, deixarte caer sobre o colchón e quedar así, mirando para o teito sen máis.
Gustaríache rirte, pero ata iso é un esforzo grande. Só queres estar así, sin facer nada. Literalmente nada, inexpresivo. Como moito chorarías, a ver si desa maneira logras coller o sono.
Son días simplemente, pero existen.

 

María

.

Segundas partes. Historias Sen Final (XIV)

Din que as segundas partes, en todo, nunca foron boas, pero iso pasa por varias razóns.

Iniciamos unha segunda parte querendo sorprender como fixemos na primeira, con unha idea similar porque na primeira funcionou, e a veces esquecémonos de que xa temos historia e o que sorprenda agora non pode ter moito que ver co que xa pasou, pero ao mesmo tempo, non pode perder a esencia do que había porque iso era o que nos enganchaba.

 

Outras veces as segundas partes comezan con moita ilusión porque son ruptura coa primeira e teñen a intención de dar un cambio, de iniciar algo novo. De ser un capítulo de transición. Funciona porque é algo diferente ao primeiro, coa mesma esencia e que vemos como unha etapa de paso, pero falla porque en moitas ocasións queda niso e non avanza ata chegar á triloxía.

 

En calqueira caso, o que está claro é que unha segunda parte non funcionará nunca si non se comeza, e precisamente iso é o que ambos ían facer: comezar a súa segunda parte.

María
.

Esa canción

Sona esa canción, e enton aparece ese recordo, visualizas esa imaxe, pensas nesa persoa...sintes.

María
.

Cartas para todos e para ninguén (VIII)

A ti, que por veces sintes e non falas, e que sen falar me fas sentir...

 

Que non sabes a atención que podes captar coa túa mirada, nin a sensación que co roce dos dedos podes despertar...

Que non sabes o nervio que me produces cando fixas a mirada observándome. Nin o penetrantes que poden ser as túas palabras deixando marca en min...

 

A ti, que por veces sintes e non falas, e que sen falar me fas sentir... Quérote.

 

 

 

María

.

Xuntos

Facía fresco aquela tarde. Xa se notaba o frío do Outono nas noitiñas de Novembro. O ambiente cuberto pola néboa e as luces resplandecendo nas beirarrúas... Así da gusto pasear, abrigadiños, necesitando que te abracen e apetecendo "un algo quentiño", e iso era xusto o que farían.

Saíu de traballar e alí estaba agardando, coas mans nos bolsillos e o nariz metido na bufanda. O recibimento con tan cálido bico xa fixo que a temperatura subise.

Agarrados da man comezaron o seu paseo de Outono ata descansar no banco do parque.

- Agora non se leva moito iso de casarse. Sabes que a min me gustaría, pero sei que non é o que máis te emociona...

Ela permanecía en silencio, asombrada e intrigada en como acabarían aquelas palabras.

- E entendernos e respetarnos debe ser o que prime. Que os dous poidamos disfrutar xuntos mutuamente, sin "teus" nin "meus", senón "nosos". E podo comprender que casarnos é unha unión importante, pero que iso só non arranxa todo o de despois. Por iso quero darche isto -di sacando unha caixiña do peto do abrigo- como sinal do meu compromiso contigo, porque o que máis me vale é que sexas o último que vexo pola noite e o primeiro que vexo do meu despertar. Porque non me importa convidarte a comer, pero significa máis poñerse dacordo en con que enchemos a neveira. Porque para ser "nós", temos que ser Ti e máis Eu libres querendo estar xuntos.

E sacou da caixiña unha copia da chave do seu piso.

A emoción e euforia que recorreron a sangue de Andrea fixeron que non importase xa o frío de Novembro.

María
.
"Non é máis o home que a muller. Non é máis a muller que o home. Ambos son persoas por igual e iso é o que debe valer para respetarse e quererse." María V. Rey
25 de Novembro

Historias sen Final (XII)

 

Din que ao namorarse bolboretas revolotean no teu estómago, que deixas de comer, pero que a pesar de todo, hai felicidade no teu ser. Non hai preocupacións e cada momento quere ser vivido coa outra persoa...
Ela non se sentía feliz, pero tampouco triste... Agora mesmo o seu mundo estaba virado patas arriba, e colocar as cousas no seu sitio ía levar un pouco de tempo...

María
.

"Ánimo equipo"

"looo lolo lolo loloooo"

"alé, alé, aléeeee"

E moitos máis gritos dese mesmo estilo eran os que se escoitaban no ambiente que bordeaba o estadio.

A emoción por entrar aumentaba co paso dos minutos. O estómago encollido daba paso ao bombardeo de latidos do corazón que parecía que estaba a punto de estoupar cando pisou o estadio por dentro.

Xa na súa localidade a festa común era aislante, coma nunha burbulla independente do resto do mundo.

Os equipos saen ao campo. A xente levántase para arroupar e móvente formando parte dunha marea, como as olas cando estás na orilla e non tes pleno control sobre os teus movementos.

Sona o himno e o partido comeza...

Alea Iacta Est!

María
.

Fin de semana de deporte...
Un coñecido clásico no país entre Madrid e Barcelona... Un emocionante derbi entre o meu Depor e o Celta, que ademáis disfrutarei en vivo e en directo... E na xornada dominical o meu Praiña enfrentarase ao Recesende nun derbi local teense!
A disfrutar!

Un despertar

Despertei no medio da noite, e entre a realidade e a imaxinación, entre oniria e insomnia acordáchesme. Todo estaba húmedo. Quería sentirte coma se estiveses ao meu lado, pero non estabas. Así que volvín pechar os ollos e toquei a música q ti me ensinaches...

María
.

Hai noites

E hai noites que non quero, pero que igualmente te boto de menos...

María
.

Solo iso

No fondo, hoxe, solo quería unha cousa. Solo quería un abrazo...


María
.

Si, pero non

Pensarte e non verte.
Desexarte e non tocarte.
Quererte e non terte...



María
.

Xestión Municipal do Dereito Humano á Auga - ESF en TEO

A auga é un ben común.

A auga é un dereito universal.

Todo o mundo debería ter un acceso á auga o máis asequible posible.

No Concello de Teo veñen da recente municipalización do servizo de auga e esta tarde terá lugar un Foro Aberto que a ONGD Enxeñería Sen Fronteiras Galicia ofrecerá co fin de sensibilizar aos asistentes sobre o acceso á auga como una problemática global.

Todos debemos ser conscientes dos coidados que se precisa un mantemento adecuado das instalación e do gasto de auga en xeral.

 

Esta ONGD, da que me sinto orgullosa de formar parte, ten experiencia neste campo con proxectos en Honduras, El Salvador e os campamentos Saharauis, polo tanto, animo a todos aqueles que poidades a asistir esta tarde ao Salón de plenos do concello de Teo, ás 19:00h. da tarde.

Máis foros abertos de ESF noutros municipios clicka AQUÍ.


María
.

Equilibrio imposible?

Todo é cíclico, e hai épocas. E cada un debe adaptarse a esas épocas e vivir eses momentos, disfrutar deles. A clave de todo está na adaptacion, en buscar o teu equilibrio, ainda incluso cando o equilibrio pareza imposible... Quizais cando menos o esperes, a balanza tope con que equilibrarse para simplemente, disfrutar.

Feliz época.

María
.

Cartas para todos e para ninguén (VII)

Fasme sorrír.
Si, ti.
Cando esperto e te vexo ao meu carón.
Cando sen motivo apareces na miña mente.

Cando vexo que me escribes porque te acordas de min con pequenas cousas nas que só ti reparas.

Cando calquera cousa sen motivo aparente me recorda a ti.
Fasme sorrír, e iso, iso é a felicidade.

María
.

MIRADAS QUE PENETRAN

Conseguiuno...
Con tan só unha mirada, conseguiuno.
Derribou o muro que me facía insensible e logrou penetrar facéndome desbordar de emocións e sentimentos que tan dormidos estaban.
Con tan só unha mirada...conseguiuno!


María
.

Historias sen final (XIII)

A veces hai que tomar decisións importantes. Ela decidiu disfrutar e ser feliz con aquilo que cada momento e persoa lle ofrecian.

E ainda que parecese fácil, esa era a decisión máis importante.


María
.

O Mercado Labrego celebra a chegada do Outono

O Mercado Labrego que podemos atopar cada Sábado nos Tilos (Teo) celebra hoxe unha xornada especial con motivo da chegada do Outono.

Os mercaderes de sempre e máis postos novos reúnense nesta xornada para ofrecer variedade e productos típicos da estación que comezamos.

Ademáis tamén contan cunha cantina para poder tomar algo e con tapa incluída!

Tamén haberá postos de artesanía onde atopar un bonito agasallo ou decoración para nós mesmos.

E como non, tamén se pensou nos máis cativos, cunha sesión de títeres e monicreques. E sen faltar algo esencial para animar o espírito: a música!

Comprobao ti mesmo!

Abrazos

Abrazaches a alguén algunha vez?

Pero cun abrazo deses que comezan forte e que, ainda que acaban con menos intensidade, se funden ambos corpos. Como apoiados un no outro, que nin axfisian nin molestan. Que non se necesitan para sosterse, pero que non se soltan. Un abrazo deses.

Pois imaxínao.

Pecha os ollos e imaxinao.

 

Sinte como os brazos te rodean, como o teu corpo descansa no da outra persoa, como a túa cabeza, arrimada contra o peito contrario sinte o latexo de quen te rodea.

 

Imaxínao. E cando o necesites, cando necesites fundirte con alguén para sentirte protexido e aliviado, imaxina ademáis que esa persoa está aí para darcho, porque ata na distancia estará cerca si o imaxinas...

María
.

Sorrí

Sorrí.

Volve sorrir a cada instante.

Antes custáballe mostrar o seu sorriso, pero agora non pode bórralo da cara.

Ninguén sabe que lle pasa, pero eu sei que el volve escribir, e sin ser nada, son algo...

E de cada vez... Sorrí.

María
.

 

DEPORTE: campionato mundial de #TRIAL

Despois da celebración da proba de TRIAL na parroquia de Lampai, Teo sorprendeu aos organizadores do campionato deste deporte e optouse por realizar as probas do campionato mundial no noso Concello, o Concello de Teo.

 

 

 

Durante  esta semana o ambiente que conleva a cita foi notable no entorno onde se celebran as fases do circuito, e máis no centro do Concello, onde se concentrou o punto central da proba. Na Praza dos Encontros, nas inmediacións da Piscina e Ximnasio municipal, é onde está colocado o Paddock dos equipos e escuderías, as zonas de descanso, as caravanas, o pulpeiro, parte do aparcadoiro, zona de adestramento...todo se fai notar.



Foto cedida polo xornal TEOVIVO

 Nesta fin de semana poderemos ver pilotos de varias categorías, de diferentes idades e tanto homes coma mulleres. Dende os de recente iniciación, que disputan este encontro como a súa primeira experiencia nun campionato mundial, como grandes trialistas como pode ser Toni Bou (foto), Adam Raga, Takahisa Fuginami, Jorge Casales entre outros.

 

Sen dúbida, para os amantes do motor, das motos, do Trial, esta é unha gran oportunidade para disfrutar deles en directo.

Ademáis penso que pode ser un bo divertimento en familia xa que dende os máis pequenos poden acudir a ver este espectáculo. A praza dos encontros fai uso do seu nome para que poidamos "encontrarnos" neste punto de cultura e deporte, fomentando, promovendo e apoiando.

Quizáis non está a ter o eco esperado ou a difusión necesaria para a cita do calibre que representa, pero Teo está no mapa, e desta vez por algo positivo.
 

Poderedes ver diferentes fases do circuito achegándovos á Ramallosa, a Loureiro ou a Lampai, pero achegádevos e descubride por vós mesmos esta experiencia. Esta que vos escribe tiñao visto pola tele, agora que o vin en directo esta mañá, podo dicir que realmente son un espectáculo!
 

O domingo segundo día de probas, saída a partir das 9h da Praza dos Encontros. Entrega de premios e clausura ás 17:30h.

 

 

María

.

Un café distinto...

Podes sentarte arredor dunha mesa, cunha taza de café, e falar. Falar durante horas, e de tan diversos temas! Podes rir e chorar, e chorar da risa. Dar boas novas e abrirte a comentar a pena máis grande que tes nese momento. Podes entrar en calor no inverno e refrescarte "con xeo" no verán.

Sen dúbida quedar a tomar café é unha das mellores terapias, tomes un, tres, ou ningún! Porque a finalidade vai máis alá...

 

- Oes...achégome ata aí e tomamos un café?
- Dacordo, así tamén descanso.
O café era algo do que ambas disfrutaban...
Pero desta vez non fixo falta o café, porque a veces, hai cafés que non se beben...

María
.

Unha chamada

- Ola.
- Ola.
- Estás libre?
- Si, por que?
- Queres ir camiñar?
- Vale. Estás ben?
- Non.
- ...pois non sei que decirche...
- Non che pedín que me dixeses nada. Non preciso que me fales, só que esteas.
 

Eran tempos malos para Laura. A min tamén me gustaría que estivese aí se a necesito. O que me pedía non era nada i erao todo. O que me pedía non custaba nada porque a dedicación que poida mostrarlle, sempre será pouco no infinito dunha amizade.

 

María

.