Unha historia de Nadal

Soñar...
Loitar por ese soño.

Ilusionarte...
Sentir coma un un neno esa ilusión.

Vivir. 

Esa é a mellor historia de Nadal que podes crear e o mellor propósito de un novo ano.

María V. Rey

HISTORIA DE UN BESO PERDIDO

Él nunca se atrevió a besarla...
Ella nunca le pidió un beso...

María V. Rey

... e a pasear.

Quero que saia o Sol, que ilumine todo. Que lle dea cor ás plantas e resplandor aos ríos. E quero que saiamos nós a pasear, que nos recarguemos de enerxía e as nosas caras rebosen de Felicidade...

Xa chegou a Primavera, quedan moitas historias que contar...

María V. Rey
.

Muller Traballadora

- E ti, nena, que queres ser de maior?
- Eu quero ser coma miña nai -dixo a nena toda contenta.
- E logo? Que é túa nai?
- Unha muller traballadora e independente.

E marchou deixando ao home perplexo...

María V. Rey

14 de Febrero

Si nos cuidamos en cada momento que estamos juntos no necesitamos tratamiento especial al llegar el 14 de Febrero...


María V. Rey
.

Después de esa noche

Después de esa noche ella se ofreció a hacerle la cama. Él le ofreció desacérsela cada noche de su vida...

María V. Rey
.

Bicos

- Espera.
Ela parou e mirou atrás.
- Aínda me quedan bicos para darche...



María V. Rey
.

Unha historia cada día

"Si me deixas, quero comezar contigo a miña historia de cada día..."

María V. Rey
.

E se chove?

-          E se chove… Chegaranos un paraugas?

-          Se chove… Sóbranos. De feito prefiro que chova e poder agarrarte contra min para que non te molles, e senon… Mollámonos! Así terei máis ganas aínda de chegar á casa e poñerche a roupa a secar.

Non dixeron máis, miráronse e sorriron pícaramente…

María V. Rey
.

Conto de Nadal // Cuento de Navidad

Era un conto de Nadal, pero decatouse que ela este ano non tiña Nadal e todo quedou só nun conto...

------------
Era un cuento de Navidad, pero se encontró con que ella estr año no tenía Navidad y todo se quedo solo en un cuento...


María V. Rey
.

Segundas partes. Historias Sen Final (XIV)

Din que as segundas partes, en todo, nunca foron boas, pero iso pasa por varias razóns.

Iniciamos unha segunda parte querendo sorprender como fixemos na primeira, con unha idea similar porque na primeira funcionou, e a veces esquecémonos de que xa temos historia e o que sorprenda agora non pode ter moito que ver co que xa pasou, pero ao mesmo tempo, non pode perder a esencia do que había porque iso era o que nos enganchaba.

 

Outras veces as segundas partes comezan con moita ilusión porque son ruptura coa primeira e teñen a intención de dar un cambio, de iniciar algo novo. De ser un capítulo de transición. Funciona porque é algo diferente ao primeiro, coa mesma esencia e que vemos como unha etapa de paso, pero falla porque en moitas ocasións queda niso e non avanza ata chegar á triloxía.

 

En calqueira caso, o que está claro é que unha segunda parte non funcionará nunca si non se comeza, e precisamente iso é o que ambos ían facer: comezar a súa segunda parte.

María
.

Historias sen Final (XII)

 

Din que ao namorarse bolboretas revolotean no teu estómago, que deixas de comer, pero que a pesar de todo, hai felicidade no teu ser. Non hai preocupacións e cada momento quere ser vivido coa outra persoa...
Ela non se sentía feliz, pero tampouco triste... Agora mesmo o seu mundo estaba virado patas arriba, e colocar as cousas no seu sitio ía levar un pouco de tempo...

María
.

Historias sen final (XIII)

A veces hai que tomar decisións importantes. Ela decidiu disfrutar e ser feliz con aquilo que cada momento e persoa lle ofrecian.

E ainda que parecese fácil, esa era a decisión máis importante.


María
.

Historias sen final XI

Había tempo que quería vivir soa, sentirse independente.

Pensaba que así a súa vida mudaría a mellor. Que así a súa vida sería un pouco máis súa.

Sen ataduras de horarios nin xente á que darlle explicacións de cada movemento.

Conseguiuno, a independencia soñada chegara, pero convertiuse nalgo moi diferente ao esperado...De repente el percatouse dos seus movementos e veuna pálida e sen enerxía.

Sen saber por qué, viu que se desvanecía e dun brinco púxose ao seu carón. Abrazouna e evitou que caese ao chan, mais por moito que a apertaba contra el non puido evitar que a súa alma deixase aquel corpo que xa ficaba sen forza algunha...

María
.

Historias sen final VII

- Hoxe remata -dixo Adrián coa voz algo tristeira.

- Pero valeu a pena -contestou Anxo ao seu carón.

Estaban os seis sentados na area, mirando coma hipnotizados o vaivén das olas do mar.

Corría unha leve brisa e o sol xa comezaba a esconderse.

Ao día seguinte cada un deles volvería ao seu lugar de orixe, e a época de descanso chegaba á súa fin un ano máis. Sabían que ocorrería, levaba sucedendo así xa había unha década. Dende aquel campamento ao que acudiran con dez anos e no que entablaran tan boa amizade, decidiran seguir xuntándose cada verán para vivir novas aventuras. Ningún deles faltara nunca e no seu décimo aniversario decidiran esgotar ata o último raio de sol daquel verán.

- Valeu. Vémonos o ano que vén, non rapaces? -preguntou Xoel sabendo xa a resposta.

 - Iso nin o dubides -respondeu Alberto- Ainda nos quedan moitas festas que facer!

- Pois entón aquí xa acabamos por hoxe, imos tomar unhas cañas? -arrincou a dicir Tomás.

Ningún deles levou a contraria. Colleron os seus bártulos e marcharon entre risas cara "o bar de sempre".

María
.
*Foto cedida por J. M.

Historias sen final X

- Dame un bico.
- Non -respondeu.
- Por qué? -preguntou con asombro.

Todo quedou en silencio, seguiron camiñando ata que parou o paso e dixo mirando os seus ollos...

- Bícame.
- Non.
- Pero, porque?
- Non quero bicarte...

A súa cara de incredulidade e sorpresa facía que os seus ollos se abrisen ata máis non dar.
O silencio volveu aparecer. Entón continuou decindo...

- Non quero bicarte... Si os nosos beizos se xuntan quero que sexa porque "nos bicamos".

Esta vez o silencio tornou agradable e esbozou sorrisos en ambalas dúas caras. Acercáronse e bicáronse ante os últimos raios de sol do primeiro día de verán.



María
.

Historias sen final (IX)

Así como amanece un día soleado e unha gran nube troca o ceo a gris ó porse diante da gran estrela, a vida dunha persoa pode quedar truncada.

O corazón de Ánxela amencía soleado esta mañá, o seu sorriso contaxiaba e a súa mirada irradiaba ledicia, máis o solpor chegou de maneira inesperada.
Xa pasaran  dez anos da chegada de Carlos á súa vida e nin un só día mudou os sentimentos que cara el tiña, e non imaxinaba, nin por un segundo, como remataría o día.

O reloxo marcou as 17.00h. Rematou a xornada de traballo.
Ás 18.00h. quedara con Carlos para tomar café.
A medida que a conversa sucedía, había algo estrano nela e de súpeto apareceu a gran nube gris que trocou o ceo de Ánxela.

- Temos que deixar a nosa relación. Estou namorado doutra persoa.

Esas verbas resoáronlle tan adentro a Ánxela que non puido nin responder. Quedou muda, petrificada, vacía... Tras uns segundos só atinou coller a taza de café, beber un sorbo e desaparecer entre o nubrado horizonte...



María
.

Historias sen final (VIII)

- Sentarse. Sentarse e vivir os momentos, disfrutar deles. Non vivilos por vivir e a correr, senón sentir cada un e gravalos ben para que perduren no recordo por sempre. Por que é certo que a maioría das veces descubrimos o que tiñamos cando notamos a falta e non o recoñecemos cando o temos diante. Si vives cada momento con ilusión logo terás a que botar man, na túa mente, cando eses momentos se devanezan e non estean presentes fisicamente, e así poder seguir tendo esa felicidade.

- Canta razón tes avoa.

- Razón en que, meniña?

- No que dixeches dos recordos.

- Non me lembro. Ti quen es?

- Son Carla, avoa. A túa neta máis nova.

- Carla! Ainda lembro cando eras unha rapariga e viñas onda nós as fins de semana. Que momentos tan felices!

María
.

[O 2011 foi o ano do Alzheimer, pero non deixou de existir no 2012]

Historias sen final VI

Non daban crédito ao que estaban a ver. En tódolos seus anos á fronte do departamento de homicidios nunca lle pasara algo así.

Cando chegaron á entrada do restaurante pensaban atopar tan só un cadáver, "rutina", o de sempre. Ver, investigar, procesar.
Máis o que atoparon non foi para nada iso.

O cadáver, colocado na entrada do "Ristorante di Marcelo", estaba envolto en vendas.
Sorprendente.
Estaba momificado, ou era unha momia de verdade?

Xunto ao "faraón", como deu en chamalo, un cetro de ouro e un gato con ollos de rubí tal estampa exipcia.

Sen pensalo moito, Xoel deu uns pasos, entrou no restaurante e berrou:

- Algún historiador de arte na sala?!?

María
.

[Ás miñas queridas historiadoras de arte]

Un sorriso (historias sen final V)

Xa facía case cinco meses que non se vían cando volveron atoparse e foron tomar algo.

Estaba disposta a escoitalo, e a falar con el de calquera tema. O que comunmente a xente denomina "poñerse ao día".

Chegou con paso firme e mirada fixa. Ela acercouse e saudáronse. Entre eles un sincero e nervioso sorriso, o que o fixo máis bonito ainda.

Falaron, falaron e falaron.

Miradas que se cruzaban, sorrisos que se perdían no ar.

O tempo fíxose breve, pero eran eses pequenos espazos de tempo nos que se vían o que facía da relación algo tan bonito, algo do que se disfrutaba cada segundo coma se non houbese outro. Por iso a xente non entendía o que entre eles podía existir. Eles sabían valorar o tempo, e como ben dicían, "ás persoas hai que ilas descubrindo pouco a pouco..."

Rematou o tempo por esta vez. Despedíronse e cada un colleu nunha dirección.

Cando se volverán ver? Non se sabe.

Os seus pensamentos? Unha gran incógnita.

Nas súas facianas, un bonito sorriso.

María
-----

Un sorriso para cada un dos que leades este relato.

Ás veces non nos damos conta do importante que pode ser un simple xesto. Un sorriso é un xesto, e como versa aquela famosa cita, non custa nada a quen o da e fai moi feliz a quen o recibe.

Estes días recibín sorrisos, pero un en especial; e fíxome sorrir, ainda hoxe o fai.

Non sabemos o tempo que nos pode quedar, por iso vos animo a que vaiades cada día cun sorriso por diante, cunha boa actitude que se verá reflexada no noso igual. Non importa si é un simple sorriso ou un sorriso cómplice con esas persoas que nos fan sentir especiais. Simplemente sorridelle á vida sempre que poidades, porque bágoas tristes chegan soas.

Hoxe os meus sorriso van pra todos vós!!

GRACIAS POR FACERME SORRIR

FOTO de OLAIA VÁZQUEZ REY