miércoles, 18 de febrero de 2015

ASPERGER...

... ou algo así como a Dra. Temperance Brennan de Bones ou Sheldon Cooper de Big Band Theory.

O 18 de febreiro é o día internacional de ASPERGER, un Trastorno dentro do espectro AUTISTA.
Podería preparar algo especial, tiña pensado escribir para publicar antes deste día, pero non dei. E non me gusta só enmarcalo nunha data que moita xente, por una razón ou por outra recordarán. Pero si algo fun aprendendo, é que a información, a axuda, cando máis valiosa é, resulta ser cando se necesita. E recentemente unha amiga viuse sorprendida por un diagnóstico que "etiquetou" ao seu fillo de ASPERGER e igual precisaba esta info un pouco antes.

Pero espero que sirva, non só a ela, senón a moita máis xente. Tanto porque ten na súa vida un Asperger coma polo simple feito de que algún día o topemos na nosa convivencia.
 
Nombro a "huesos" porque é un dos aproximadamente 20 personajes que saen na pequena pantalla (tamén poderían ser o seu axudante Zack, House, etc) e que son reflexo deste síntoma...persoas hiperracionais e intelixentes, talentosos, pero con problemas de socialización e dificultades para comprender as emocións dos demais. Pero ao fin e ao cabo, PERSOAS con sentimentos e emocións, e que merecen ser respetadas, comprendidas, e ter unha vida independente.






Para poder diferenciar a existencia do trastorno nunha persoa existen os seguintes criterios segundo o DSM-IV:


E a continuación deixo os enlaces onde se pode atopar información e contactar coa Federación de Autismo tanto para España como en Galicia:

http://www.autismo.org.es/AE/asisomos/entidades/Federacion_Autismo_Galicia.htm

http://www.autismogalicia.org/index.php?lang=es

https://www.facebook.com/federacion.autismo.Galicia

Non debemos ter medo ao diferente. Debemos acéptalo e saber convivir porque quizais ten moito que ensinarnos.

María Vázquez Rey
.

sábado, 14 de febrero de 2015

Crónica de un Entroido: ENTROIDO EN REIS (III)

DOMINGO 08/02/2015



Segundo día de entroido en Reis, a pasalo ben paqueteeee, que se acaba!!!!


Frescas coma leitugas, ainda que sendo galletas que sobreviviron ao almorzo (bueno, non todas...na xornada do domingo tivemos dúas baixas) comezamos o segundo día de Entroido en Reis.


HORA DE QUEDADA: 10:00h. da mañá (segundo a comisión)
                 10:30h. (segundo a xente...jijiji)

HORA REAL DE PARTIDA: 11:00h. da mañá.
 
"Galletas con Demo"
Pero antes de subir a "o camión", foto con un dos "reis de Reis", o noso demo, que como xa sabedes estaba aliado con "Lorenzo" para ter a magnífica fin de semana da que o entroido de Reis gozou...

O Demo, baixo Lorenzo, admirado polos bonitos. Aldea do Outeiro
Este ano viñan con nós, nesta xornada dominical, a tropa afrancesada de Valga para participar con nós no desfile a raíz dun intercambio cultural con eles, pois xa foran os nosos xenerais ás súas terras previamente.
Tropa napoleónica de Valga
Arrincamos cara o Ferreiriño. Primeira parada da mañá e na que confirmamos que íamos precisar as gafas de sol durante unhas cantas horas...Tra-los primeiros cantos do domingo, que saían xa mellor ainda que o sábado, comezou o desfile por Chao do río arriba, e abaixo...mostrando unha longa estela do que era o entroido e da ampla participación que a parroquia de Reis tiña neste evento.


Logo subimos ao Outeiro onde volvimos cantar o desafío, cantar que cada vez collía máis forza e se entonaba máis alto por cada un dos bandos. Tras probar se o viño dos veciños do Outeiro "de arriba" era bo tomamos camiño pola Iglesia abaixo para facer alto noutra casa de tradición e colaboración carnavalesca como é a de "Carmenchu do Porteiro". Outro lugar onde se pasou moi ben e se montou unha boa festa na hora do vermú. Porque sí, non te dabas conta pero en realidade xa pasaba o mediodía e era a hora de ir para comer...así que fomos recollendo, e un tras outro desfilamos avenida abaixo para chegar ao local da Ponte Vella e gozar alí duns anacos de empañanda, unha paella quente, boa bebida e café. Era necesario repoñer forzas.
Xa non quedaba moito...eu creo que a xente nos retrasamos na comida porque sabemos que arrancar é ir cara o remate do carnaval, e non queremos que se acabe. Pero había que poñerse en marcha e a mellor forma de non amorriñar e baixar a comida era desfilando pola Telleira abaixo ata facer parada na Senra. Qué bonito ver a comitiva ocupando toda a general!!
 

bonitos
vellos e carrozas









Logo adentrámonos en Olveira, tamén arriba e baixo para logo parar no xeriátrico Residencia Puentevea, onde lles animamos a tarde aos residentes que alí viven e como non, montouse outra pequena festa. [vídeos de Javier Magariños]
Ao saír da Residencia tocaba parar en Xermeade, preludio do desfile final na aldea de Pontevea.
Pontevea case parece outro mundo aparte porque ademáis de ser xa o final, nela tamén somos vistos pola xente que vén doutros lugares para disfrutar o carnaval de Reis. Avistanse todas as carrozas, facemos tres paradas para cantar o noso repertorio enteiro (Multicentro Daniel Pernas, na pista das Areas e no cruce que une os mestros con Pontevea), e vivas e máis vivas antes de ir recollendo cara o Calvario para o que sí é de verdade a última actuación do entroido deste ano.
E como xa dixen...o camión dos coros é outro mundo, o mesmo vas sentado descansando (case nunca), como repasas os cantares dese e outros anos, como te arrancas con outras cancións, eres "aplastado" pola tropa francesa ou de repente tamén vai a TNT contigo e sucede esto:


E chegamos á gran actuación. Cantan os bonitos, cantamo-los vellos. Cantamos xuntos o desafío e rematamos cunha gran festa!! Escoitamo-los atranques e quedamos a celebralo coa charanga resistíndonos a rematar o día.
E ainda coa resaca de cansancio non recuperado, e xa con nostalxia da festa vivida, estou segura de que igual ca min, o resto de xente do carnaval xa está desexando que chegue o do ano que vén e pensa..."agora esperar un ano..."
Para despedir esta crónica que mellor que un fragmento do peche dos atranques...



"Señores ata o ano que vén!
Moitas gracias por me ler.
E se este ano o pasaron ben,
ó Entroido de Reis teñen que volver!"


María Vázquez Rey
.

jueves, 12 de febrero de 2015

Crónica de un Entroido: ENTROIDO EN REIS (II)


SÁBADO 07/02/2015:

Toca Diana e a prepararse para o entroido!! Xa é sábado e comezan dous días de entroido en Reis!


Tras varias semans de intensa loxística sobre un disfraz que semellaba do máis fácil...por fin estabamos listas e as "Galleta María" estaban dispostas a pasar un bo entroido.

 

HORA DE QUEDADA: 10:00h. da mañá (segundo a comisión)
                 10:30h. (segundo a xente...jijiji)

HORA REAL DE PARTIDA: 10:45h. da mañá.
 

E alá arrancamos, dende o calvario, bonitos e vellos no camión de comparsas seguidos polas carrozas e os seus ocupantes, o demo e as rosquilleiras, a charanga (TNT, como non!) e a comitiva de xenerais do Ulla.
Despois de chegar ata alá arriba que ben se agradeceu o chocolate quentiño!
En Coira
en Coira

Tras Coira enfilamos cara Freixeiro a ritmo de charanga, e se non hai música de charanga... no problem! Porque as carrozas molan, pero o camión das comparsas é outro mundo! O camión é unha montaña de emocións. Un lugar de encontro, de intercambio e de convivencia entre novos (bonitos) e vellos (que tamén son bonitos... ou acaban bonitos... todo depende!jajaja).
 
E coma quen non quere a cousa, e sen sentir que o tempo pase...chegas a Valiñas. A Valiñas "de abaixo". Cantares do lobo, o "carallo" do demo e cañóns de confeti, todo acompañado de un ánimo estupendo e un bo viño (inevitable que veñan á cabeza aqueles versos: "o viño de Reis non sei que terá, que canto máis bebes, máis sede che da..."). E así...quen dixo frío?
E Valiñas "de arriba" non ía ser menos. Cantamos o "desafío, que para min foi das mellores letras de carnaval polo diálogo que escenificaba e a unión entre os dous coros, ainda que costa decidirse!
 
Rematado o tempo de comida e baño (aaaaalgo tan importante e básico, e sorprendentemente xeneroso por parte dos veciños que nos acollen bondadosamente) que sempre moi amablemente a familia Leal nos ofrece (e tamén a comisión), retomamos o camiño e facemos parada na aldea de Pazos onde baixamos a comida e lle facemos oco á merenda...

 

Non faltaba ánimo, e menos mal, porque tocaba camiñar. Esperaban os veciños en Monteselo e no alto de Vieiro para logo seguir nas aldeas de Freiría (lugar do noso director de vellos e autor das comparsas, Manolo Pedreira) e a Ribeira.
As horas ían pasando sen darte conta e o día estaba chegando ao seu fin...tocaba subir cara a Iglesia e rematar a actuación do sábado no calvario.
 
No calvario...festa de exhibición para os coros e para os xenerais cos atranques. Ademáis este ano tíñamos unha grata sorpresa, que foi de verdade moi grata!! Os "Hugos" daban o atranque. Que arte teñen estes nenos!! Ademáis tamén repetían Adrián Ojea e José Leal, dous mozos que levan o entroido dentro e que o mundo do cabalo lles gusta máis que un caramelo a un neno. Así o futuro está asegurado!![clicando no nome en negriña deberíades poder ir a ver os vídeos]
 
E rematou o sábado! Menos mal que ainda quedaba o domingo...


María Vázquez Rey
.

lunes, 2 de febrero de 2015

ENTROIDO EN REIS (I)

Xa deu comezo a época de Entroido no Concello de Teo.
Tras o pistoletazo de saída dos Xenerais na parroquia de Oza, esta fin de semana toca barrer para a casa. Os días 7 e 8 deste mes a Parroquia de Reis colle as máscaras e saca os cabalos para ofrecer divertimento por todas as aldeas ademáis de a aqueles que nosq ueiran vir ver dende terras alleas.
 
Sempre me gustou ir ver o desfile dos meus parroquianos, escoitar as comparsas dos coros e os atranques dos xenerais, pero dende que o probei no ano 2011 teño que decir que vivilo dende dentro é outra experiencia, que salvo en raros casos, engancha. Tras dous anos sen poder ir neles este toca volver. Espero disfrutar de dous días de risas e bos momentos, que para malos hai moitos outros no ano!

Esperámosvos!!!
María
.

Poñan atención señores
que se entere o mundo enteiro
en Reis estamos de entroido
a primeiros de febreiro.
...
O sabado sete salimos
e domingo oito tamen
quedan todos combidados
que non nos falte ninguén.
 
 


domingo, 25 de enero de 2015

Cartas para todos e para ninguén (V)

Deixame dicirche que sei como te sintes.
Ás veces apostas demasiado pronto pola xente que coñeces, outras, simplemente apostas. Non sabes si demasiado pronto ou non, pero decídeste a confiar. Tes medo, xa levaches desenganos, ainda descoñeces realmente como pode ser esa persoa porque só a coñeces nunha faceta da súa vida…pero algo di que nese momento podes confiar.
Pasado o tempo, cando cres que todo é idílico, os cambios no entorno e na xente que nos rodea fai que algo mude. Que as cousas nesa faceta inicial que se coñeceu cambien, e xa sabemos que todo está interrelacionado, e ainda que non queiramos, moitos cambios na nosa conducta nun campo da nosa vida, vai implicar, de maneira implícita, cambios en máis campos.
E de repente, esa persoa xa non é a mesma. Ou nunca antes te viras ante a tesitude de ter que responder a esa demanda do ambiente.
E agora que?
Arrepínteste de confiar no momento no que o fixeches?
Pois non debes facelo. Porque cando decidiches confíar gozaches dunha paz que necesitabas. Dun piar no que apoiarte. E nese momento esa persoa foi o apoio, a vía de escape que precisabas, a motivación para superarte, o soplo de aire fresco que osixenaba o resto do ambiente.
Agora toca ver unha pequena decepción que te descoloca, si. Sempre descoloca porque non sabes o que pode pasar,xa non dominas a situación, non sabes si coñeces a esa persoa ou non, e a incertidume invadeo case todo.
Moi posiblemente esa persoa tampouco vexa como está influenciando en ti, entón hai que conseguir calmarse e afrontar a situación, mirar ao redor e seguir adiante. Nesa ollada que botes seguro que hai máis cousas que sempre estiveron aí e nas que agora é preciso apoiarse máis ca antes, porque sempre estamos nun continuo cambio.
E se a confianza era boa de verdade… esto que che está a pasar só é unha adversidade, e polo xeral, as adversidades fannos máis fortes.
 
 
María Vázquez Rey
Psicóloga

"Confiar en todos es insensato, pero no confiar en nadie es neurótica torpeza"
[Juvenal.-poeta satírico romano]

miércoles, 21 de enero de 2015

Xa chega o Entroido


Ainda acabamos de degustar o último bocado de doce navideño e...
...Xa pasamos da metade de xaneiro...
...Xa se sinte a voz dos cabaleiros...
...Xa se sinte a chegada de febreiro...
...Xa chega o Entroido!!!
 
Unha época agardada por moitos que viven a paixón do carnaval.
Non somos Chirigotas nin estamos en Cádiz...
Non somos brasileiros e non estamos no sambódromo... pero... Somos de Teo e xa sabemos as datas da celebración do entroido en cada una das parroquias teenses que o celebran. E que o celebran coma unha das máis arraigadas tradicións. Un ano máis aquí están os Xenerais do Ulla, a ver que nos traen este ano...

María
.

lunes, 19 de enero de 2015

ESFORZO


"Si tú sabes lo que vales, ve y consigue lo que mereces"


Recorda sempre cal é o obxetivo do teu traballo e para quen vai dirixido o teu esforzo.
Eso é o que importa. 
María Vázquez Rey
.

miércoles, 14 de enero de 2015

ALÉGRATE E ADIANTE


DÍA DE HOXE                                 00/00/0000

...que difícil resulta a veces disfrutar de pequenos momentos cando ademáis sabes que a felicidade que podes ter na vida consiste niso, en disfrutar dos pequenos momentos...
 
Difícil.
 
E ainda así sabes que hai que seguir. Que debes seguir. Porque sumíndote nese círculo de pensamentos en espiral con dirección á soidade non é a solución para ser feliz.
A solución está en ir a contracorrente así que... ANÍMATE!!!
Anímate...
...por todo o que conseguiches...
...por todo o que tes...
...por todo o que queda por disfrutar...


E tras escribir iso pechou o diario. Porque os diarios son para iso, para falar con un mesmo e sacar fóra aquilo que non somos capaces de expresar de maneira verbal.



María
.

[Nadie está a salvo de las derrotas. Pero es mejor perder algunos combates en la lucha por nuestros sueños que ser derrotados sin saber siquiera por qué se está luchando.- PAULO COELHO]

jueves, 1 de enero de 2015

Diario de un ano: ensinar para aprender (2014-2015)

“...porque para aprender teñen que ensinar... e creo que esa é a definición do meu 2014: un ano que me ensinou moito. Un ano para aprender. En moitos aspectos. Xa o 2013 me fixo madurar un pouco mais e me ensinou cousas que neste ano agradecín, que só logrei ver agora, pasado o tempo…”
 
 
Diario de un ano:

Ensinar para aprender
31 dec 2014 - 1 ene 2015
 

Chegas ao final e sempre recapitulas.

Empezas un ano con moita ilusión e esperanzas, como si pasar do 31 ao 1, do mércores ao xoves, das 00:00 á 01:00, fose unha barreira que superar e todo o anterior quedase preso e non puidese alcanzarnos ou non tivese influencia sobre nós. E a veces non nos decatamos que esa ilusión a debemos manter cada día do ano.

Pero ainda así celebramos sempre algo especial na noite de fin de ano e iso permítenos soñar ainda con máis forza e crer que xa que comezamos un novo ano, se presenta ante nós unha nova oportunidade para completar novos obxetivos e retos. Facer esa celebración permítenos romper co que non nos gusta, cambiar, avanzar, mellorar… Unha vez alguén me dixo que si crees que eres perfecto, que non tes nada que cambiar, entón non cambiarás nada e iso non che permitirá avanzar. Non conseguiremos aprender nada porque non deixamos que nos ensinen nada.

A miña idea é que cada ano que pasa é un ano máis de vida que aporta experiencia. E sempre queremos esquecer o malo, pero para aprender non podemos olvidarnos de aquilo que nos fará non cometer erros ou volver pasar esas malas situacións, non podemos esquecer os indicadores de como solucionar dito problema.

Si o 2013 me ensinou moito, o 2014 foi un ano que me fixo chorar, pero tamén sei que foi un dos anos nos que máis risas tiven. Risas desas que fan que che doia a barriga e a mandíbula. Por iso ó 2015 pídolle que me deixe aprender do que o 2014 me ensinou.

Secadra este non foi o mellor ano, pero houbo momentos, persoas e días inolvidables. E sen dúbida o 2014 esinoume moitas cousas.

Ensinoume que os momentos non só chegan. Que non só tes que estar esperando que se produzan momentos especiais coma se foses un mero espectador da túa vida, senón que en ocasións hai que coller o momento e facelo especial, simplemente porque o momento é agora. E diso espero aprender a lanzarme, e que no 2015 eu mesma poida crear momentos. Ainda que me equivoque, porque ao fin e ao cabo os humanos aprendemos así, por ensaio, probando. En ocasións teremos éxitos, noutras fracasos que nos farán cambiar e aprender algo máis. Pero que acabarán sendo experiencias que fan máis interesante o camiño [La posibilidad de realizar un sueño es lo que hace la vida más interesante.-Paulo Coelho].
 
"Aprendí que lo importante pasa hoy...es el momento...este es el mejor momento"
 
Ensinoume a madurar un pouco máis ainda, e a coller outra perspectiva de vida sobre a implicación e o ser adulto. A tomar decisións importantes con consecuencias importantes, e tamén a afrontar como decir un adeus á última avoa.

Pero a pesar de madurar tamén me ensinou que non se debe perder ese espírito de neno que un sempre debe gardar dentro e que sempre que poida farei as miñas tonterías porque outros anos xa me ensinaron que tamén hai que saber rirse dun mesmo.

Ensinoume a volver confiar e a non arrepentirme de facelo, ainda que tamén me ensinou en quen non debes facelo de todo.
 
Aprendín ainda máis sobre as amizades e o feito de que sexan un punto importante na vida das persoas. Dentro dese afán social a xente coa que te rodeas segue a ser moito máis importante que calquera elemento electrónico co que distraerte e que ainda que fales todos os días por whatsapp nada substitúe unha boa charla de café ou unha distendida comida. Ainda que tamén me ensinou que estar lonxe non quere decir non verse, ou deixar de compartir. Que non estar a veces, é porque non se quere, porque o feito de non poder estar ao lado non significa non estar aí.

Ensinoume que a maxia segue a estar nas pequenas cousas, nos pequenos detalles, nas mostras de cariño (ainda que sexan algo que me segue a costar). Que a frase “é de ben nacido ser agradecido” non se equivoca para nada porque vale infinitamente máis ver a cara de felicidade no amigo cando tes ese detalle que non esperaba, que todo o ouro do mundo, e ao final todo o ben que fas é recompensado.

E si me ensinou que os amigos son moi importantes, a familia é a que sempre esperamos que estea aí. E un ano máis teño a certeza de que son o meu piar central. De feito, aprendín que cada ano que pasa o son máis.

ELAS. Elas son vida. Fan as alegrías máis alegres e as penas menos penas. Si non é unha, está a outra. Cada unha para o seu. Querendo perdelas de cando en vez (normal, je, coma todos os irmáns) pero inimaxinable a miña vida se non estiveran.

PAIS. Pódense ter os nosos máis e os nosos menos…bueno, en realidade sempre se teñen os nosos máis e menos, pero creo que sempre sacas boas cousas deles. E cando podes recordar cousas do pasado como cando, a punto de rendirte, che din “si chegaches hasta aquí, ahora acabas. Si deches hasta ahora, por que non vas dar? Ou eres parva?” Sabes que aprendes. E neste ano que acaba, escoitas “medo haino sempre. Si non te arriesgas nunca…nunca vas ter nada”. Sabes que aprendes. E colles forza pa comer o mundo se fai falta. Si algún día houbo unha brecha, o 2014 cos seus malos momentos trouxo confianza e en cada adversidade máis unión. E esa unión máis momentos xuntos e felices.

E si hai que pedir desexos de aninovo, unha das cousas que pido ó 2015 é que siga mantendo ó meu lado a esas persoas que fan de piares para que a miña vida continúe mantendose.

E sen máis que contar, despídome. Comezamos un novo ano e temos por diante 365 días para comezar con ilusión e conseguir o que queremos. Para cumplir os soños e obxetivos. Non deixedes de soñar en todo o 2015.

“El mundo continúa siendo un lugar duro y hostil, pero sabemos que podemos vivir en él gracias a que hemos cambiado las reglas, las que nos mantenían en la oscuridad.”

[Dedicado a quen me dixo “tes unha forma peculiar de contar as cousas –e a veces ata é- impresionante. Para ti, e para todos aqueles que cheguen lendo ata aquí, espero que o 2015 vos traia grandes momentos para aprender, vivir e recordar.]

María Vázquez Rey
.

jueves, 25 de diciembre de 2014

FELICES FESTAS 2014

 
Mércores, 24 de Decembro do 2014.
Pola noite cea típica de Nadal para celebrar, sempre que se poida, en familia. Pero mentras a hora da cea non chega...é un día máis de traballo, ou pode que non sexa un día máis...
Moitos dos "meus" residentes non se decatan de en que datas estamos, cousas da memoria maioritariamente, pero noutros casos son plenamente conscientes e tamén lles gusta facer algo diferente para diferenciar este día do que foi o anterior. 
 
Unha das moitas e diversas funcións do Departamento Psicosocial é a de manter estimuladas as mentes dos residentes, levantarlles o ánimo, mantelos motivados. Darlle ritmillo, sorpresas, momentos e recordos diferentes e especiais á súa vida na residencia, como poderían ter na súa casa. E ainda que este ano moitos residentes da Residencia Puentevea (da que son psicóloga) foron á casa coa familia, outros quedaron coa segunda familia. E si estas son datas especiais, nós intentamos darlles unha alegría e pasar unha tarde de festa previa á cea de noiteboa.
Hai que pensar que poden esquecerse dos nomes, de acontecementos... Pero nós non podemos esquecer que seguen tendo sentimentos, manifestando emocións. Que non recordarán o suceso de hoxe no mañá, pero que vivirán o presente coma nunca.
Foto de Residencia Puentevea
E si ademais de alegralos, se consegue a implicación de todos os profesionais presentes no turno para intentar animar a vida de quen ás veces cree que non lle queda máis que vivir... o traballo está feito, e merece a pena...




FELICES FESTAS
 
María
.
 

domingo, 7 de diciembre de 2014

Sp. C. Praíña 2 - 3 Cacheiras: unha xornada "in crescendo"

In crescendo en varios e diferentes aspectos...

     Despois dun tempo sen poder ir ver ao meu equipo ao campo, tiña marcado o encontro de hoxe na axenda e gardadas as horas para estar no campo aguantando fixese o tempo que fixese.
E despois de un tempo sen escribir entradas deportivas hoxe fun ao campo con ilusión, decidida a apoiar ao meu equipo e coa idea clara de logo escribir sobre o encontro como xa fixera en anteriores ocasións.
    A cousa comezou...pois como comezan todos os partidos...sacando do medio e a por todas dende cada lado do campo. Pero a situación mudou para o Praíña e o Cacheiras adiantouse.
    A verdade...ainda que non queda moi ben dicilo...o árbitro estaba deixando moito que desexar e botei en falta a Teresa Filloy, á cal poderedes recordar de outros partidos semellantes apoiando ao Praíña!
    O que tampouco vai quedar ben decir, poden ser as críticas que faga cara o meu equipo, pero as verdades hai que decilas...e pretendendo sempre que se tomen como algo constructivo. Ainda que todo empezou como comezan todos os partidos, non todo foi igual e abreuse una brecha no campo, entre os xogadores, entre os técnico-futbolistas, e ata a aficción non brillaba como debía (entre a cal me inclúo). Por momentos parecían non entenderse, cousas normais a verdade, pero que iso non sexa o motivo de que un partido non engraxe, porque pode arrastrar a outro, e a outro...e o Praíña é un equipo, un clube con moita historia, con moito esforzo... E pouco a pouco ese esforzo vaise vendo recompensado. Adícaslle moito tempo ao equipo e hai que saber disfrutar ese tempo, facer equipo e marcar goles.
     A pesar de todo, a intensidade ía medrando. O Cacheiras logrou marcar tres goles, pero o Praíña recortou distancias cos goles do número 9, que para iso temos un 9, e tamén do número 4. Teño que dicir que se puido empatar xa que como menciono, o equipo foi in crescendo, pero a sorte non acompañou e o 7 non estivo nada atinado. Ainda así, a medida que pasaban os minutos a calidade era mellor, as forzas non disminuían, aumentaban os goles e a esperanza dos afecionados ía a máis.
 

  Gustaríame resaltar o traballo da defensa, que supoño que pode estar mellor, pero que soubo facer varias xogadas moi boas que evitaron una derrota peor. As carreiras das bandas, que eran impresionantes. Pero sen dúbida o meu 10 vai para os nosos "hooligans" a pé de portería rival dando todo!!


 
     Algo fallou, e perdimos, terán que analízalo os xogadores e o adestrador, que creo que non estivo moi acertado...pero as lamentacións non poden ocupar lugar. Análise e a preparar o seguinte partido, que ainda vos queda moito que demostrarlle a esta afición. Agora só queda pensar no próximo domingo fronte o Carcacía, partido que tamén irei ver e ante o cal espero que poidamos sacar puntos xa que irei con acompañante rival e o vacile pode ser tremendo...
     Ata aquí a opinión dunha que estaba sentada nas gradas co número 225 de socia!
Ánimo Praíña que queda moito!!!

María
.



domingo, 5 de octubre de 2014

"Una experiencia entre la ortodoncia y eso de lo craneosacral"

"Muchas  veces, en determinados momentos de la vida, uno se pone tenso y eso hace que tus músculos sientan esa tensión y te impidan llevar el día a día con normalidad. Y es entonces cuando das el paso: buscas un fisioterapeuta.
Pero en este caso no puedo hablar de un fisioterapeuta normal. La primera vez que acudí a la Albeitaría, por cuestión de un esguince, descubrí algo nuevo. Si, vale, tienes un esguince, el fisioterapeuta hace su masaje reglamentario, pero además de sentir como cada trocito de tu músculo parece descomponerse en millones de cristales que se están clavando, se me planteó la idea de "recibir"...TERAPIA CRANEOSACRAL.
- Terapia craneo...que?
- Craneosacral.
Bien. Llegados a este punto no tienes ni idea de lo que van a hacerte, peeero... por qué no probar?
Así no muy técnicamente, pero sí formalmente, la terapia craneosacral sería algo como una pulsación en tu cuerpo, parecida a la del rítmo caríaco, pero a su vez diferente. Diferente porque va ligada de forma sutil a tu respiración, entonces necesitas regular tu ritmo respiratorio para que ese ritmo se regule y tu sistema se reorganice desapareciendo así el dolor.
Al sintonizar interiormente con nosotros mismos logramos despejar preocupaciones y al liberar preocupaciones vas liberando tensiones. Y ¿qué pasa al liberar tensiones? Que también se libera la energía que se utilizaba para mantener la contracción.
¿Qué sensación produce? Puede que no todos sintamos exactamente lo mismo, pero hay que encontrar la forma de sentir tu propio cuerpo. La manera más sencilla de explicarlo creo que es decir que me sentía como Lisa Simpson cuando acude con Homer a la tienda de productos naturales, que para los que no lo hayan visto o no recuerden, es lo que se aprecia en la siguiente imagen:
Mi verdadera experiencia con "eso de lo craneosacral" lo descubrí al acudir a la terapia tras ponerme la ortodoncia y la presentación sería algo así:
Mujer.
26 años.
Acude al dentista para colocarse ortodoncia.
Acude al fisioterapeuta para recolocarse los músculos faciales.
En mi caso, la dentadura se movió muy de prisa y eso creó más "movimientos colaterales". El desplazamiento de la mandíbula.
La tensión que se realizaba con el desplazamiento comenzó a hacerse evidente por casi cada músculo de mi cara. Notaba tensión mandibular cada mañana y sobre todo al final del día. Algo apretaba continuamente mi mandíbula llegando a los oídos y bajando por el cuello. Tenía, a cada rato, la sensación de girar y estirar el cuello incluso hasta que sintiese como crujían mis huesos.
En este sentido, la terapia craneosacral me ayudó muchísimo. Conseguía conectar conmigo misma, con mi cuerpo, con cada centro de dolor y que este se regulase.
Había momentos en los que el dolor parecía que se intensificaba durante la terapia, pero tras un "tú puedes aguantar, solo poquito más, María". Aguantabas, y esos nudos desaparecían sintiendo luego una relajación y alivio en el que querrías quedarte para siempre.
Momentos de sentir que flotabas, que todo daba vueltas, pero valía la pena pues todas las molestias desaparecían.
Algo increíble.
Descubrí que se podían dar masajes en la boca, que "las encías pueden relajarse" y que existen músculos en mi boca que jamás diría que existen!
Comprobé que es totalmente cierto que cada parte de tu cuerpo está interrelacionado para formar ese todo y la importancia de que todo esté en equilibrio para poder sentirnos bien.
Y qué decir de los oídos... Sentir que estás en un vuelo con un mal piloto a la hora de aterrizar o que un mosquito está volando junto a tu oreja en todo momento es algo muy molesto. Y hacer que todo eso desaparezca con que una persona te toque (sabiendo muy bien donde y como tocar), esa "imposición de manos" de lo craneosacral y tu cuerpo aprende a reestructurarse para que lo que está fuera de lugar no luche con su nuevo espacio creaneo ese dolor o molestas sensaciones es algo brutalmente genial.
Y en lo más profundo de tu ego y tú relajados..."muy bien, se acabó la sesión. Déjate estar y levántate despacito".
Así que...¿Qué es eso de lo Craneosacral? Para mi, a día de hoy, es algo más que una terapia, es el equilibrio de mi cuerpo y mi mente con el sistema nervioso e inmunitario capaz de conseguir mi equilibrio general y mi bienestar.
¿Funciona? Si
¿Recomendable? Al menos probarlo. Supongo que como todo habrá gente a la que le cueste más o le cueste menos, pero...YO, como paciente de terapia craneosacral, como persona con ortodoncia y como profesional de la psicología...Sí lo recomiendo."
María Vázquez Rey
.


[Artículo escrito para o blogue da Albeitaría.]
http://albeitaria.com/una-experiencia-entre-la-ortodoncia-y-eso-del-craneosacral/

martes, 23 de septiembre de 2014

Un café para o resto da vida

Tomar un café era, simplemente, algo máis nun día rutinario, mais agora mudara de significado. Dun día pra outro, sen pensar. Desas sorpresas que non sabes que a vida che ten gardadas. Pois así, a hora de ir tomar o café non daba chegado, e mentras o tomaban o tempo parecía correr máis de présa, sen darlles tempo a compartir todo o que desexaban. Por este motivo comezaron a compartir máis momentos...

E agora chegara o momento de tomar a decisión. 
Ambos compartían a idea aínda que nunca a expresaran. Pero era evidente. 
Incluso sen palabras, os dous manifestaban os seus sentimentos mutuos en cada penetrante mirada, en cada sutil caricia, en cada amplo sorriso...

Os dous deron o paso e sen importar o que dirán ou a quen lle gustase, firmaron compartir a súa vida ata o último dos seus días.
Firmaron compartir, un café para o resto da vida...


María
.

[Adicado a Mary Ojea e Pedro no día da súa voda. 20/09/2014. Que sexades moi felices, que todos o merecemos.]


domingo, 21 de septiembre de 2014

Historias sen final VII

- Hoxe remata -dixo Adrián coa voz algo tristeira.
- Pero valeu a pena -contestou Anxo ao seu carón.
Estaban os seis sentados na area, mirando coma hipnotizados o vaivén das olas do mar.
Corría unha leve brisa e o sol xa comezaba a esconderse.
Ao día seguinte cada un deles volvería ao seu lugar de orixe, e a época de descanso chegaba á súa fin un ano máis. Sabían que ocorrería, levaba sucedendo así xa había unha década. Dende aquel campamento ao que acudiran con dez anos e no que entablaran tan boa amizade, decidiran seguir xuntándose cada verán para vivir novas aventuras. Ningún deles faltara nunca e no seu décimo aniversario decidiran esgotar ata o último raio de sol daquel verán.
- Valeu. Vémonos o ano que vén, non rapaces? -preguntou Xoel sabendo xa a resposta.
 - Iso nin o dubides -respondeu Alberto- Ainda nos quedan moitas festas que facer!
- Pois entón aquí xa acabamos por hoxe, imos tomar unhas cañas? -arrincou a dicir Tomás.
Ningún deles levou a contraria. Colleron os seus bártulos e marcharon entre risas cara "o bar de sempre".


María
.
*Foto cedida por J. M.

domingo, 22 de junio de 2014

MUNDIAL

Se animas a un equipo...hai que estar dispostos a que nalgún momento o noso equipo tamen perda...gustannos as alegrías, pero ó resto de equipos tamen lles gusta ganar...

Dende 1962 non se repite campeón nun campeonato do mundo.
Grandes seleccións coma Italia (2 veces), Francia e Brasil, xa sufriron o que lle acaba de pasar á seleccion española de fútbol (e detallo tanto porque foi neste deporte e non lle pasou nada novo a "España").

Ademáis era outro dos puntos a completar da "era 66". En 1966, a selección española, tamén quedou eliminada na primeira fase do mundial. Neste 2014 xa levamos completadas outras "historias" que hai exactamente 48 anos sucederon da mesma maneira...
1966: descenso do Betis, ascenso do Depor, o país gañador de Eurovisión, a liga do Atleti, a Champions do Madrid...

Hai que pensar que a motivación e a ambición é importante en todos os ámbitos e nunha medida exacta, pero en cuestión de deportes, e en temas de competitividade, pois pode que inflúan máis. Independentemente diso, hai que pensar que este equipo actualmente está formado por xogadores que veñen cansos dunha liga, que xa non son o equipo que empezou, porque hai xogadores que xa teñen mais anos e que o gañaron todo e xogadores que ainda comezan e están descubrindo como vai a cousa. E para os que falen do tema económico...necesiten ou non os cartos, demostrase que o diñeiro non o é todo porque podemos pensar que como non os necesitan...pero se non cobrasen a idea sería "total non gano nada..."

A cresta da ola vai subindo ata facerse cresta, pero ainda que a ola sexa grande e se manteña arriba un bo tempo, sempre acaba caendo para romper na orilla e deixar paso a outra ola...
Todo acaba sendo cíclico, todo...
 
María
.

lunes, 16 de junio de 2014

Y se cansó

Había nacido y su carrera había comenzado.
Quizás aparentaba fácil, pero iba a costar.  Si pensabas que iba a ser fácil... no.
Como todo camino, al comenzar no notas el esfuerzo, solo cuando ya has caminado unos kilómetros empiezas a notar en tus músculos el efecto de la resistencia, el esfuerzo.

Y se cansó.
Se cansó de insistir a ese chico que ni se esforzaba en mirarla. De la amiga del frecuente no porque siempre había algo más.
Se cansó de la familia que tenía las horas ocupadas o algo mejor que hacer que estar en familia. Del trabajo que nunca supo valorar el esfuerzo y dedicación.
Simplemente se cansó. Lo había intentado y ahora lo que tocaba era descansar...sin nadie, en soledad...


María
.

domingo, 15 de junio de 2014

Mensaxe dunha anciá... " día que me volvin invisible"

En esta casa no hay calendarios y en mi memoria los hechos están hechos una maraña. Me acuerdo de aquellos calendarios grandes, unos primores ilustrados con las imágenes de los santos que colgábamos al lado del tocador, ya no hay nada de eso, todas las cosas han ido desapareciendo, y yo también me fui borrando sin que nadie se diera cuenta.


Primero me cambiaron de alcoba, pues la familia creció, después me pasaron a otra más pequeña aún, acompañada de una de mis bisnietas. Ahora ocupo el cuarto de los trebejos, el que está en el patio de atrás.
Prometieron cambiarle el vidrio roto de la ventana, pero se les olvidó, y todas las noches por allí se cuela un airecito helado que aumenta mis dolores reumáticos.


Desde hace mucho tiempo tenía intenciones de escribir, pero me he pasado semanas buscando un lápiz, y cuando al fin lo encontraba, se me olvidaba dónde lo había puesto. A mis años las cosas se pierden fácilmente.


La otra tarde me di cuenta que mi voz también había desaparecido, porque cuando le hablo a mis nietos o a mis hijos no me contestan, todos hablan sin mirarme, como si yo no estuviera con ellos escuchando atenta lo que dicen. A veces he intervenido en la conversación, segura de que lo que voy a decirles no se le ha ocurrido a ninguno y les va a servir de mucho mis consejos.


Pero no me oyen, ni me miran, y tampoco me responden; entonces llena de tristeza, me retiro a mi cuarto antes de terminar de tomar la taza de café.


Lo hago así para que comprendan que estoy enojada, para que se den cuenta que me han ofendido, y vengan a buscarme y me pidan perdón, pero nadie viene a verme.
El otro día les dije que cuando me muriera entonces sí me iban a extrañar, y el nieto más pequeño me dijo: ¿Abuela es que estás viva? Les causó tanta gracia que no paraban de reír. Estuve tres días llorando en mi cuarto, hasta que una mañana entró uno de los muchachos a sacar unas llantas viejas y ni los buenos días me dio.


Fue entonces cuando me convencí de que soy una persona invisible: me paro en medio de la sala para ver si aunque sea estorbo, pero mi hija me mira y sigue barriendo sin tocarme, y los nietos pasan corriendo de un lado a otro sin tropezar conmigo.


Cuando mi yerno se enfermó, tuve la oportunidad de serle útil; le llevé un té especial que yo misma preparé; se lo puse en la mesita y me senté a esperar que se lo tomara, sólo que estaba viendo televisión y ni un parpadeo me indicó que se daba cuenta de mi presencia; el té se fue enfriando poco a poco, mi corazón también.


Un viernes se alborotaron los niños y me vinieron a decir que al día siguiente nos iríamos todos de día de campo, me puse muy contenta, ¡hacía tanto tiempo que no salía, y menos al campo! El sábado fui la primera en levantarme, quise arreglar las cosas con calma, los viejos nos tardamos mucho en hacer cualquier cosa, así que me tomé mi tiempo para no retrasarlos. Al rato entraban y salían de la casa corriendo y echaban bolsas y juguetes al carro.


Yo ya estaba lista y muy alegre me paré en el zaguán a esperarlos. Cuando arrancaron y el auto desapareció envuelto en el bullicio, comprendí que yo no estaba invitada; tal vez porque no cabía en el auto o porque mis pasos tan lentos impedirían que todos los demás corretearan a su gusto por el bosque.


Sentí cómo mi corazón se encogió, la barbilla me temblaba como cuando uno ya no aguanta las ganas de llorar. Vivo con mi familia y cada día me hago más vieja, pero cosa curiosa, ya no cumplo años, nadie me lo recuerda, todos están tan ocupados… yo los entiendo, ellos si hacen cosas importantes: ríen, gritan, sueñan, lloran, se abrazan, y se besan.



Yo ya no sé a qué saben los besos. Antes besuqueaba a los chiquitos, era un gusto enorme el que me daba tenerlos entre mis brazos como si fueran míos, sentía su piel tiernita y su respiración dulzona muy cerca de mí, la vida nueva se me metía como un soplo y hasta me daba por cantar canciones de cuna que nunca creí recordar; pero un día mi nieta Laura que acababa de tener un bebé, me dijo que no era bueno que los ancianos besaran a los niños por cuestión de salud; entonces ya no me les acerqué más, por temor a que les pasara algo a causa de mis imprudencias. ¡Ahora siento mucho miedo de contagiarlos!


Sin embargo, aunque los quiero mucho, voy a causarles un último contratiempo; mañana que es domingo, y no están tan atareados, se encontrarán con una sorpresa: ya tengo en mis manos el frasco de pastillas que me voy a tomar y no lo voy a soltar, con eso de que todo se me pierde, lo haré en la sala para que me encuentren pronto.


¡Dios Mío… que tengan dinero para mi ataúd y que no me guarden un mal recuerdo! Yo los bendigo a todos y los perdono, porque ¿qué culpa tienen los pobres de que yo me haya vuelto invisible?


Les dejaré éste papel para que tomen sus precauciones. Con tantas cosas que se inventan hoy, estoy segura que habrá algo que puedan comprar para que siempre sean vistos y escuchados; para que el día de mañana no tengan que morirse estando muertos desde antes… como yo.


Extraído de:
http://www.alzheimeruniversal.eu/2012/01/23/mensaje-de-una-anciana/

sábado, 3 de mayo de 2014

Hai días...

Hai días que é mellor non levantarse. Días nos que todo sae ó revés... Días nos que comezas ben e rematas fatal e todo o contrario. Días nos que os comezos auguran fatalidade e resultan ter un gran final... Días que pasan pola túa vida coma se non pasasen e coa maior das indiferencias, e días que non esperas borrar da memoria.
Días que sen querer, tes que levantarte. E días que querendo, non podes.
Días de soidade e días de grandes compañías. Días de bágoas e de amplos sorrisos. Días de traballo e días de vagancia, de chuvias e treboadas, de brillante sol...
Días nos que é mellor que non abras a boca, de feito, mellor que nin penses. E outros días nos que comerías o mundo.
Días mudos e días de inspiración...
Días...nos que amas, te ilusionas, te decepcionas, sofres, te enfadas, perdoas, te alegras, aprendes, te divirtes... e creas momentos que se converten en pezas dun puzzle, que por moi distintas que sexan, encaixan para formar a túa VIDA.
E sabes unha cousa? Por moi diferentes que sexan eses días, e ainda que xa se dese un deles, poden repetirse. Repetirse tantas veces como se lle antolle! Así que cando penses que ese día parece o final, non peches o libro, non apagues a pantalla... Cada día é unha nova oportunidade así que intenta facer de cada día un dos mellores capítulos da túa vida e sen desperdiciar calquera que sexa o final do mesmo antes de deitarte para comezar de novo.



María
.


Seguidores