"21 días sen Cortizo" [día 3]

Día 3 sen Cortizo.

"A espera faise eterna.

Vai ser certo que quen espera desespera porque non sei como ela da aguantado sen saber nada.

É incrible como ainda arredrados físicamente a miña mente está máis apegada a ela ca nunca.

Creo que antes non pensaba tanto nela... Agora... Agora case cada cousa que fago perde sentido se ela non existise.

 

Por que quererá que me acostume á súa ausencia?

Por que me pide 21 días?

Que pretende mostrarme?

 

Hoxe teño moitos momentos e recordos na mente.

Hoxe teño moitas preguntas que facerlle.

Hoxe quería tela comigo, decirlle todo o que sinto e aquelo que nunca lle dixen."

María
.

"21 días sen Cortizo" [día 2]

Día 2 sen Cortizo.

Como a coñecín?

Pois apareceu na miña vida un pouco sen pensar. Coma un ovo "kínder" , de sorpresa. E de feito nunca mellor dito porque cando un ten un ovo kínder nunca sabe si a sorpresa que atopará no interior será a que mola ou aquela que dis..."para esto collín eu o ovo?"

Pero con Cortizo foi agradable.

Cando a ves por primeira vez non sabes como reaccionar, como "entrarlle" nin que reacción vai ter ela, pero ten ese imán como persoa que no fondo, sen saber moi ben como, atráete e fai que te acerques. E una vez que accedes a acercarte...para min foi imposible arredar dela.

 

Así que si me preguntas se podería vivir agora sen ela?

Pois non o sei, a verdade, pero creo que me costaría. Ela xa vive dentro de min.

María
.

...de ascensos e descensos...

...de altos e baixos...
...de alegrías e tristuras...
pero sempre de apoio incondicional!

Neste caso, en cuestión de deportes.
Unhas veces gáñase e outras pérdese.

Perdeuse porque o branuiazul de Riazor descendeu de novo a 2º división, pero ainda así sempre no corazón e con gran sentimento deportivista. Non deixarei de animar nesta nova tempada!


Pero neste caso as alegrías gañan terreo xa que o Compos comeza a tempada nunha nova categoría e esperemos que siga avanzando coma o campión que merece ser e como di a canción...O tren vai andando pasiño a pasiño e vaime levando cara o meu destiño... Todo traballo ten a súa recompensa!



E como todo traballo ten a súa recompensa..."que sí, joder, que vamos ascender"!!!
Este ano sí!!! Tras o Memorial desta fin de semana, na vindeira poderemos ver o primeiro encontró do praíña na súa nova categoría e intentaremos estar alí para velo e animar tras as impresións mostradas!!

 

 

ÁNIMO EQUIPO E A POR TODAS!!!

 

 

María

.

I TROFEO MEMORIAL JOSE LUIS PERNAS

 

Organizado polo PRAÍÑA SPORTING CLUB

 

Cando?

Hoxe, sábado 24 de Agosto

 

Onde?

No campo de fútbol do Praíña, en Reis

 

A que hora?

19.00h da tarde

 

 

 

Unha bonita e emotiva iniciativa que este clube renovado dispuxo para os afecionados, a familia e a ilustre figura de José Luís Pernas.

 

Un torneo que servirá de homenaxe ao que foi xogador e presidente do Sporting Club Praíña, e máis que recoñecido colaborador da entidade

 

Esta tarde gozaremos dun máis que seguro bonito e emocionante partido entre o recén ascendido equipo local e o S. D. Carcacía.

 

 

 

 

Se podedes, non perdades a oportunidade de pasar una boa tardiña.

A entrada será GRATUÍTA.

 

 

 

 

 

María

.

"21 días sen Cortizo" [día 1]

Día 1 sen Cortizo.

A sensación resultaba extraña, engañosa, irreal...

Como chegando da nada podías chegar a querer ou sentir algo por alguén? E como ese sentimento podía aferrarse a un mesmo tan forte como para non poder soltalo sen máis, cando un quixera. Decir "pois agora xa está, non te quero, non es nada para min".

Por que? Porque non se podía facer iso?

Seguro que algún outro ser, nalgún outro universo paralelo podía desfacerse de maneira tan fácil dos sentimentos cando xa non debían sentirse. Pero existise ou non, eu non era ese ser e non podía facer marabillas.

"Non será para tanto, total antes xa non me coñecías!"

Esas eran as súas palabras para quitarlle importancia ao feito, e ainda que parecese algo sinxelo o certo é que non o era porque antes non existía e agora... Agora toca afrontar a súa ausencia...

María
.

Historias sen final X

- Dame un bico.
- Non -respondeu.
- Por qué? -preguntou con asombro.

Todo quedou en silencio, seguiron camiñando ata que parou o paso e dixo mirando os seus ollos...

- Bícame.
- Non.
- Pero, porque?
- Non quero bicarte...

A súa cara de incredulidade e sorpresa facía que os seus ollos se abrisen ata máis non dar.
O silencio volveu aparecer. Entón continuou decindo...

- Non quero bicarte... Si os nosos beizos se xuntan quero que sexa porque "nos bicamos".

Esta vez o silencio tornou agradable e esbozou sorrisos en ambalas dúas caras. Acercáronse e bicáronse ante os últimos raios de sol do primeiro día de verán.



María
.

EL POEMA DE LOS MÚSICOS

Miré a tus manos,
encontré una profunda delicadeza
y combinada con ella
también estaba esa fuerza tuya,
en ellas vi pasión y también creación.

En un instante el pensamiento soñó
en que esas manos
tomaran mi corazón como instrumento...
lo hicieran vibrar y con ello
emitiera sonidos llenos de cariño...

Afina entonces las cuerdas de mi vida
haz con ella canciones para los dos
hazme útil en tus sinfonías
y rompe con ello el silencio de mi corazón.

Andrés Guzmán

Una agitada mañana...

Una mañana agitada, a las 8:30, un señor mayor de unos 80 años, llegó al hospital para que le retiraran los puntos de su pulgar. El señor dijo que estaba apurado y que tenía una cita a las 9:00 am, el doctor le pidió que tomara asiento, sabiendo que quizás pasaría más de una hora. Lo vio mirando su reloj y decidió, examinar su herida. Mientras lo curaba le pregunto si tenía una cita con otro médico esa mañana, ya que lo veía tan apurado. El señor le dijo que no, que necesitaba ir al geriátrico para desayunar con su esposa. El doctor le pregunto sobre la salud de ella: El le respondió que ella hacía tiempo que estaba allí ya que padecía de Alzheimer. Le pregunto si ella se enfadaría si llegaba un poco tarde: Le respondió que hacía tiempo que ella no sabía quién era él, que hacía cinco años que ella no podía ya reconocerlo. El doctor sorprendido entonces le pregunto: 'Y usted sigue yendo cada mañana, aun cuando ella no sabe quién es usted?' El sonrió y le dijo:"Ella no sabe quién soy, pero yo aún se quien es ella y la amo ." Al doctor se le erizó la piel, y tuvo que contener las lágrimas mientras él señor se iba, y pensó, "Ese es el tipo de Amor que quiero en mi Vida. "El Amor Verdadero no es físico, ni romántico. El Amor Verdadero es la aceptación de todo lo que es, ha sido, será y no serás en la vida .

La gente más feliz no necesariamente tiene lo mejor de todo.
Ellos sólo hacen todo, lo mejor que pueden.

 

La vida no se trata de sobrevivir a una tempestad,

se trata de saber como BAILAR BAJO LA LLUVIA!!

Benvidos ao 2013

A verdade é que este ano non estou tendo a iniciativa á hora de felicitar as festas...pero de igual maneira espero que esteades a pasar estas datas o mellor posible, que entrasedes no 2013 con bo pé e que o bo ánimo e as dosis de felicidade vos acompañen durante todos os días que veñen.
Vexo en moitos estados que se despide ao 2012 coma un ano malo...e que a xente intenta quedarse co bo...Puido ser un ano difícil, pero si somos capaces de atopar nel momentos bos, que nos fan sorrir, non podemos decir que é malo, porque como xa teño dito a felicidade é unha liña discontinua de momentos marabillosos. Para min o 2012 non foi fácil, pero foi un bo ano porque nel atopei xente que entrou na miña vida dandome motivos para creer, motivarme, facerme sorrir, avanzar. Porque me mostrou que os que están, están de verdade. Porque comecei novos proxectos e retos que non sei moi ben como acabarán, pero que me fan moverme por ideas, ilusións, soños.
Tiven momentos de caídas, pero aprendín a levantarme con máis forza de cada vez e ver que debemos confiar en nós mesmos para avanzar e non esperar que me traian as cousas porque o camiño faise ao andar non mentras vemos pasar o tempo ante nós.

Ó 2013...pídolle oportunidades para seguir avanzando sendo eu e que a xente que me fai rir, que me serve de sostén sen sabelo non se aparte do meu lado, porque iso é o que me fai ser e sentir feliz.

24 de decembro.-noiteboa

Neste día que nos enche a todos de orgullo e satisfacción....

...Bueno, tan só quero, nestas datas, e dende este pequeno rincón, desexarvos a todos os meus lectores un feliz nadal.
Espero de todo corazón que o pasedes o mellor posible e que manteñades a maxia que aparece no Nadal durante todo o ano.

Si me seguides lendo é porque en parte vos gusta o que aquí se redacta...espero poder seguir facendoo durante o 2013 e chegar a unha pequena parte de todos os que me seguides. Moitas gracias!

Bicos e apertas.


FELICES FESTAS

María
.

GALICIA

Hoxe voume atrever a mostrar a miña primeira obra poética...
Inspirada por unha terra da que estou namorada en cada recuncho que me mostra.

"GALICIA" (clicade para ir á pestana de Relatos)

P.d.: PASADE UN BO DÍA DA CONSTITUCIÓN

Cartas para todos e para ninguén (III)

"FELIZ. Polo tempo vivido, polo que ainda me queda por vivir. Polos encontros inesperados e polos encontros programados. Polas risas entre amig@s. Polos actos desinteresados de outras persoas e máis ainda polos que fago e conseguen esbozar sorrisos nos demáis, porque a miña felicidade está na felicidade e benestar do meu entorno. Polas idas de olla en conxunto. Polas miradas cómplices, polas pícaras, polas comprensivas... Por sentirme querida na cercanía e na distancia, porque  significa que a túa persoa forma parte dos recordos e pensamentos dos demáis. FELIZ. Pola compañía do día a día e pola que se presta de cando en vez. Polo traballo, sobre todo polo ben feito, ou por aquel no que sabes que cada un aporta o máximo de sí para lograr que sexa "ben feito". Pol@s amig@s e a familia, porque sen eles posiblemente nada fose igual. Por verbas que digan "boas noites, descansa",  ou as que din "bos días". Por cando sabes que "estás tontita" e ainda así che gusta que  cariñosamente cho digan. Porque existe xente capaz de decir "que pasa? Estás rar@" sen tan sequera verche a cara, e máis ainda cando intentan que deixes de estalo. FELIZ. Porque a vida sempre pode ser peor e se miras ao redor atopas "un algo" que che recorda que o vaso sempre está cheo (metade líquido, metade gaseoso). No fondo, FELIZ por cada unha das cousas que pasan no que chamamos a "nosa vida", porque sen as malas non apreciamos as boas, e sexan unhas ou sexan outras, avanzamos, e iso implica vivir. FELIZ, simplemente FELIZ. A felicidade eterna e continua non existe. Nada é continuo... A felicidade está en cada pequeno momento que nos fai vibrar de emoción, que nos fai rir, que nos fai chorar, saltar, actuar en prol dos demáis, dar cariño, amor. En cada un deses momentos.  Igual que deixamos que o cerebro faga un todo da percepción que entra polos sentidos, fagamos que una cada un deses pequenos momentos para crear a nosa FELICIDADE. Ainda que semelle complicado, non penses no que non tes para ser FELIZ senón non poderás ver todo o FELIZ que es."

María
.

Cartas para todos e para ninguén (II)

Querido TI:

Volver aparecer nos meus soños quere decir que ainda non marcharas de todo.

Volver sentirte preto. Volver sentir a túa voz, as túas palabras, as túas caricias...

Sentir que o corazón non se pechara tra-la coraza de xeo que o frío inverno deixou despois do teu paso...e volver soñar coa felicidade, con ter sentimentos que fagan esbozar sorrisos sen ter unha razón concreta, simplemente, ser feliz.

Pero como esquecer si os recordos non deixan de aparecer?

Como querer sen deixar de quererte?

Como borrarte sen poder esquecerte?

María
.

Cartas para todos e para ninguén

Querido TI:

Hai tempo que quería preguntarche porque ó marchar levaches contigo tantas cousas de min...
Si realmente a inspiración vén das musas, debe ser que a miña musa estaba en ti pois dende aquela crear, imaxinar, facer que as ideas voen entrelazadandose coma bolboretas no ar, coma paxariños xogando na primaveira, coma follas que caen das árbores nunha tardiña de outono pra rematar xuntas ata o final do traxecto, é unha tarefa complicada...
Si realmente a inspiración vén das musas, marcha ti todo o lonxe que queiras e deixa que a miña regrese a min chea de ilusión...

Maria
.

Decisións

Neste mundo cada vez máis axetreado e veloz hai que aprender a tomar decisións rápidas.

Decidir se sí ou se non en cuestións de segundo. Saber si das o paso ou ficas quedo, si pronuncias esas verbas ou mudas pra sempre.

A pesar da cantidade de trens que pasan a diario polas férreas vías que constrúe o home, na vida os camiños van pasando por sendas que só cruzas unha vez, e cando o tren chega pode ser que esa sexa a única e derradeira vez que o faga. É entón cando eses segundos que tes pra tomar unha decisión se volven fraccións de tempo máis pequenas e tes que apurar a resposta: subes ou ficas no andén?

Como saber cal é a decisión acertada? Quizais non sexa ese o final do camiño, pero chegar vai costar moito máis. Pero e si subes e o tren non era ese?

Co paso do tempo e a través da experiencia e a observación quedei cunha idea... Vale a pena subir porque si acertaches só quedan bos momentos. E si resultou que non era ese o teu tren, non quedarás coa dúbida e xa tes camiño avanzado, se non montases igual ainda non chegaras a ese punto.

María
.

O Silencio

É certo que hai silencios que din máis que as palabras.

 

Conseguín entender iso mentras estaba en silencio comigo mesma.

 

Por iso nos emocionan as pausas dramáticas.

Por iso despois do silencio no medio dunha melodía veñen os acordes máis sonoros.

Por iso no silencio final que queda ó finalizar dunha peza, comprendes a grandeza do que acabas de escoitar.

Por iso cando es un neno e acabas de facer algo mal, e teus pais te miran fixamente no canto de alza-la voz, sabes que se aproxima un castigo.

Por iso cando dous namorados se miran e se entenden sen decir nada, saben que todo vai moi ben.

Por iso cando estás cun verdadeiro amigo e non hai nada que decir, ese silencio non é incómodo.

 

Por iso cando a un amigo lle preguntas si está ben e non responde nin ben nin mal, debes entender que te precisa aí, ao seu carón.

Posiblemente siga sen falar, ou sí o faga. E quizais ti non teñas que decirlle nada... Simplemente tes que estar aí...en Silencio.

María
.

Sentimentos que se esconden...

A veces sucede que pensas que esqueciches o sentimento que tiñas cara unha persoa. Que es alguén totalmente novo.
Pero é cando un baixa a garda cando aparece ante ti unha imaxe, un lugar, unha persoa e sona esa canción...
E sen querer a respiración córtase, sae un suspiro e unha tímida bágoa escorrega polas túas meixelas.
É entón cando sabes que ese sentimento non marchou, porque case sempre as persoas marchan e os sentimentos quedan...


María
.

Historias sen final (IX)

Así como amanece un día soleado e unha gran nube troca o ceo a gris ó porse diante da gran estrela, a vida dunha persoa pode quedar truncada.

O corazón de Ánxela amencía soleado esta mañá, o seu sorriso contaxiaba e a súa mirada irradiaba ledicia, máis o solpor chegou de maneira inesperada.
Xa pasaran  dez anos da chegada de Carlos á súa vida e nin un só día mudou os sentimentos que cara el tiña, e non imaxinaba, nin por un segundo, como remataría o día.

O reloxo marcou as 17.00h. Rematou a xornada de traballo.
Ás 18.00h. quedara con Carlos para tomar café.
A medida que a conversa sucedía, había algo estrano nela e de súpeto apareceu a gran nube gris que trocou o ceo de Ánxela.

- Temos que deixar a nosa relación. Estou namorado doutra persoa.

Esas verbas resoáronlle tan adentro a Ánxela que non puido nin responder. Quedou muda, petrificada, vacía... Tras uns segundos só atinou coller a taza de café, beber un sorbo e desaparecer entre o nubrado horizonte...



María
.

Algunhas dificultades na comunicación con persoas maiores

Algunhas dificultades na comunicación con persoas maiores. (clica para seguir o enlace)

Temos que pensar que todos, antes ou despois, chegaremos a "ser maiores". E chegado ese momento aparecen certas dificultades á hora de comunicarnos co resto de persoas que nos rodean, ben porque non nos expresamos igual, ben polas complicacións físicas que puidesen aparecer na nosa persoa.

Todos deseamos llegar a viejos; y todos negamos que hemos llegado

2º ascenso da cadea...R.C. Deportivo de La Coruña

Segundo ascenso da cadea!!!
O Depor, despois dun ano en segunda, consegue volver á máxima categoría da liga española un ano e seis días despois!!

Un Depor de récords! Que conseguiu na última xornada a friolera de 91 puntos na categoría de plata!
Si nunca deixei de estar orgullosa do equipo que defendo, a semana seguinte á consecución do título que o facía gañador da Liga Adelante e ascendía por méritos propios e de maneira directa á primeira categoría, foi unha gran semana de orgullo por este equipo.

Ademáis, nesta última semana confirmábase a continuación do mago Valerón durante a próxima tempada!!

Espero que no próximo curso sigan a facer os deberes, poida animar a un gran equipo e consigamos manternos!!

Seareiros deportivistas... non somos o Madrid e Barça de segunda...

SOMOS O DEPOR DE PRIMEIRA!!!

"...Cantos días, durante cantos meses...

Esta tarde de domingo estaba sendo única e irrepetible. O sentimento que ofrecía non o sentira nunca! Era a mellor tarde de fútbol ao carón de seu pai. Os dous animando ao mesmo son que o resto da grada, ainda que cando o miraba e o vía tan contento, semellaba que o resto do estadio enmudecía e a súa felicidade se duplicaba.

Cando comezou a disfrutar do fútbol só veu como o seu equipo descendía, agora estaba a vivir todo o contrario.

E nese intre, mentras miraba a seu pai... "Gooooooooooooooooooooooool!"

Un gol que facía saltar aos afecionados das súas bancadas. A olla a presión acababa de estoupar!

Ese gol facía ao seu equipo campeón e as emocións contidas xa non se puideron frear.

O seu equipo ascendía, e na súa mente quedaba, gravado, un dos recordos máis felices vividos ao lado de seu pai."

María
.

17 de Maio, Dia das Letras Galegas...

En Galicia, emprega o GALEGO.

Feliz día!!

A tarde que podía ser e non foi... PRAÍÑA - Ribasar

Unha tarde que comezou cun...

"Vendo o PRAÍÑA - Ribasar. Camiño do ascenso"

Moitas veces, o fácil é que cando perda o teu equipo se lle busquen os defectos, fallos e accións que fixo mal. Si é certo que a autocrítica e a crítica constructiva está ben, iso non é o que lle toca ó público. Ante a posibilidade de atopar eses fallos neste último partido, a responsabilidade da afección é seguir apoiando ó seu equipo.
O PRAÍÑA non debe ter dúbida de que moita xente o seguiremos aupando, e debe meter na súa mente o seguinte paso a dar en competición e a nova formación de cara á competición ligueira do ano que vén, porque SI SE PODE!!! Ata 2º e máis alá!

Esta foi unha tarde que rematou con cantos da afección, ollos húmedos, incredulidade e un ORGULLOSOS DO PRAÍÑA.

Está claro que este non é o ano. Non son os grandes os que pasan (excepto o DEPOR-je-) a todas as finais...

Só queda dicir que uns gañaron a liga... outros optan á copa do Rei... e ó Praíña...

ÁNIMO PRAÍÑA,  a pola Copa do Sar!!

María

. 

Realidades sen ficción. A crise da Soberanía Popular

Boas a todos!!
Un novo evento que vos recomendo a todos.
Se tedes un oco nas vosas vidas, recoméndovos pasarvos nalgunha das xornadas deste ciclo de cine completamente de balde.
Dada a situación actual estar informado por diferentes vías é algo bo e interesante para poder formar o noso propio pensamento, a nosa propia crítica.

O menú comeza a repartirse este luns día 7 de maio!

A polo 2º ascenso da cadea...

Tras o ascenso do Compos, agora tócalle ao PRAÍÑA!!!!
Esta fin de semana, todos a animar!!!

O 1º ascenso da cadea... S.D. COMPOSTELA

Esta tarde de domingo, con boa compañía, disfrutei dunha crónica de ascenso anunciada. Partido do Compos en San Lázaro coa festa do ascenso!!

Noraboa á S. D. Compostela que xa está en terceira!!!