"A artista"

"A veces hay que distanciarse para apreciar una obra de arte"

Esta frase cautivoume, é tan aplicable a outros ámbitos da vida máis alá da arte...
Por que poñer esta frase hoxe?
Por Marta.

Pensar agora nunha vida sen ela faiseme imposible, e a simple idea de pensar que mañá non estive crea un nudo na miña garganta e fai que os meus ollos segreguen bágoas.

Marta é moita Marta.

É unha cadea que te deixa distanciarte pero que me é moi necesaria para que a miña parte imaxinativa e soñadora sepa que sempre hai que ter un pé na terra.

É esa crítica que sempre te fai ter outro punto de vista, que sempre che di o que pensa por moi duro que sexa porque ela é así. Hai que saber ver a importancia deses consellos disfrazados.

Marta é ese sorriso que te fai rir, esa cara e eses ollos que fan que sorrías.

Marta é carácter, tranquilidade e nerviosismo á vez.

Marta é a diferente, a do medio, a "primeira".[dende o meu punto de vista]

Marta é moita Marta, pero sobre todo é a MIÑA Marta.

Marta, é a miña irmá, e as 21 primaveras que cumpriu hoxe fan que sexan 21 anos ao meu lado!

QUÉROTE!!

Último día de verán (2011)[Hº sen final VII]

Si por marzo xa se lle notaba a medra aos días agora comezamos o proceso inverso. O venres 23/9 entra o outono! Polo tanto hoxe foi o último día de verán.
Non é a primeira vez nestes últimos anos que durante o mes de setembro veñen días nos que se pode ir á praia.
Hoxe, para despedir oficialmente o verán foi un deses días.Cun bo equipamento e a mellor das compañías, hoxe tocou praia.



-->

- Hoxe remata -dixo Adrián coa voz algo tristeira.

- Pero valeu a pena -contestou Anxo ao seu carón.

Estaban os seis sentados na area, mirando coma hipnotizados o vaivén das olas do mar. Corría unha leve brisa e o sol xa comezaba a esconderse.

Ó día seguinte cada un deles volvería ó seu lugar de orixe, e a época de descanso chegaba á súa fin un ano máis. Sabían que ocorrería, levaba sucedendo así xa había unha década. Dende aquel campamento ó que acudiran con dez anos e no que entablaran tan boa amizade, decidiran seguir xuntándose cada verán para vivir novas aventuras. Ningún deles faltara nunca e no seu décimo aniversario decidiran esgotar ata o último raio de sol daquel verán.

- Valeu. Vémonos o ano que vén, non rapaces? -preguntou Xoel sabendo xa a resposta.

- Eso nin o dubides -respondeu Alberto- Ainda nos quedan moitas festas que facer!

- Pois entón aquí xa acabamos por hoxe, imos tomar unhas cañas? -arrincou a dicir Tomás.

Ningún deles levou a contraria. Colleron os seus bártulos e marcharon entre risas cara "o bar de sempre".

[Historias sen final VII]

E como alguén dixo unha vez, que bonito é chegar con areas nos pés (para aquel que lle guste a praia, claro!!)


Agora xa entramos noutra estación, chegará o día no que cambiemos a hora de novo, e como reza o dito: "ata Santa Lucía medra a noite e mengua o día".

FELIZ OUTONO!


María
.

De como foi o curso de verán da USC no que intervín como voluntaria de ESF

RECORDANDO...

O pasado 20 de Xullo ESF tivo representación no curso de verán da USC sobre "O compromiso social da xuventude. Participación e aprendizaxe-servizo" a través da intervención da voluntaria María Vázquez da sede de Compostela nunha mesa redonda sobre: "Aprendizaxe-servizo na universidade: innovación e boas prácticas".
A intervención consistía en explicar a función de ESF en relación ao tema da mesa e como se implicaba ao voluntario universitario na asociación. Así mesmo, que sentido tiña na súa formación profesional e persoal.

ESA TARDE...

"Cando cheguei á facultade de CC da Educación estaban no descanso. Antes da miña intervención estivera Agrafojo, o cal xa mencionara a nosa asociación como exemplo, o cal foi unha sorpresa agradable.

Tras falar con Alexandre (o contacto que tivera todo este tempo por parte da organización do curso) comentaronme un pouco como ía ser a intervención e coñecín o resto de poñentes da mesa. Todos caras coñecidas pola cercanía da miña facultade, así que foi todo moi familiar.

A espera foi pouca e deu comezo a mesa redonda.

Os contidos foron moi interesantes. Presentouse un libro, unha guía de materiais e recursos educativos sobre o camiño de Santiago. feita por alumnos e coa axuda do profesorado de CC da educación.

Falouse dun estilo de prácticas participativas que se estaba a levar a cabo en centros profesionais e nos que se implica ao alumno de maneira máis "intensa" (PEINAS).

No tocante ó tema ESFeiro, fixen referencia á forma de integrar aos voluntarios que queren participar con nós. Ao sistema de acollida que se lles da a través do grupo de voluntariado.
Falei de como pode axudar a unha persoa o ser voluntario, como o sistema de traballo que ten ESF mediante grupos, interacción intergrupal, sistema de vertebración, e participación vía mail e outras redes informatizadas pode ser útil na formación dese membro.
No tocante ao que pode aportar a persoa coa súa profesión á asociación, tamén se falou. É evidente que toda axuda é necesaria e máis cando o que trata ESF é de poñer en bo uso as tecnoloxías para que sexan apropiadas, adaptadas ao medio no que se necesitan analizando, en cada caso, o que se necesita.
No relativo á Aprendizaxe-servizo, aportase experiencia e coñecemento e recíbese formación, mediante dinámicas, mediante o traballo en grupo, o cal da un paso no saber traballar que cada quen pode precisar no seu ámbito profesional propio.
No tema servizos, a interacción norte-sur axuda a mellorar comunidades, non só no sur, senón tamén no norte mediante a sensibilización e incidencia usando a Tecnoloxía apropiada ó Desenvolvemento Humano.
Falei do curso de TCpDH.Sobre Tecnoloxía e Sociedade, hai un diálogo cando ESF traballa, faise análise de sociedades cada vez que se pon en marcha un proxecto e durante o mesmo.
Si o proxecto PEINAS das prácticas do alumnado de educación é Servizo adaptado a cada asociación na que o alumno fai prácticas, ESF fai un Servizo adaptado a cada comunidade na que participa.

Podo comcluír decindo que me encantou participar no curso, representar a ESF, que agradezo a amabilidade e trato dos organizadores así como o agasallo da guía.

SER VOLUNTARIA EN ESF, MOLA!

"La piel que habito"

Unha peli incrible.
Realmente si toca o tema psicolóxico como se decía. Rara vez recomendo pelis de Almodóvar, non sei si me saío do normal ou non, pero...
En cambio esta peli ten algo diferente, creo que os actores o fan xenial, o guion é extraordinario e a música algo esencial.

Hai que ver o mal que senta non ser capaz de adaptarse a un suceso estresante, a un cambio vital, á pérdida humana dun ser querido.

Deixovos o trailer, si a vedes, contádeme que vos pareceu!


http://youtu.be/6fT4UE0aXYY

Historias sen final VI

Non daban crédito ao que estaban a ver. En tódolos seus anos á fronte do departamento de homicidios nunca lle pasara algo así.

Cando chegaron á entrada do restaurante pensaban atopar tan só un cadáver, "rutina", o de sempre. Ver, investigar, procesar.
Máis o que atoparon non foi para nada iso.

O cadáver, colocado na entrada do "Ristorante di Marcelo", estaba envolto en vendas.
Sorprendente.
Estaba momificado, ou era unha momia de verdade?

Xunto ao "faraón", como deu en chamalo, un cetro de ouro e un gato con ollos de rubí tal estampa exipcia.

Sen pensalo moito, Xoel deu uns pasos, entrou no restaurante e berrou:

- Algún historiador de arte na sala?!?

María
.

[Ás miñas queridas historiadoras de arte]

I XANTAR PARROQUIAL - PARROQUIA DE REIS

ATA LUNS AINDA SE PODE MERCAR O TIQUET!


SERÁ UN BO DÍA DE ENCONTROS, REENCONTROS, XUNTANZA, RISAS, UN DÍA PARA DEIXAR TEMAS E UN DÍA PARA NON ESQUECER.

Pola amizade

Hoxe, unhas palabras para a amizade. Ese tipo de relación que todos precisamos nas nosas vidas, pero unha desas de verdade.
Unha amizade que indo acorde á idade das persoas se manifesta de distinta maneira, pero que sendo adulto tamén é necesaria, máis alá da parella ou a familia.
Unha amizade que sabes que existe ainda que a distancia sexa moita, que sen estar horas pegados/as sabes que non se traizoa e está sempre que se precise, que cando se ven en persoa se entenden sen palabras.
Unha amizade na que os silencios non son incómodos senón comprensivos, reflexivos.

“Lo mejor que nos puede pasar es… tener un amigo de confianza a quien poder confiar nuestros secretos con libertad y sinceridad; no existe nada más deleitoso y placentero para la mente que encontrar un corazón dispuesto en el que poder verter nuestros secretos y en cuya conciencia confiemos tanto como en la nuestra, cuyo discurso sea capaz de serenar nuestro desamparo, proporcionarnos alivio, expeler nuestro duelo con alborozo, y cuya mera visión nos resulte grata”. (Burton 1621: 108-9).

Hoxe, porque si, porque "por H ou por B", con altos e baixos, pretiño ou na distancia, sabemos mutuamente que estamos.
;)

Amor y Desamor

Te sigo queriendo.
Observando las últimas gotas
de la lluvia en un frío invierno,
recordé en aquellos instantes
que aún te sigo queriendo.

Inútil y en vano fue
el intentar ocultarlo,
los sentimientos traicionan
y eso no puedo negarlo.

Miré tus ojos de mar
y quise perderme en ellos,
y me vino a la memoria
mi vida que aún te quiero.

Pero la cruel realidad
me llegó con un lamento,
que ya es muy tarde y lo sé
y aún te sigo queriendo.

Sus ojos...

Cada vez que los observo proyectan tanto que mi cuerpo sufre una rara transformación… entre miedo y a la vez deseo de conocer más de ellos.

E imagino su mundo interior que con locura desearía…

Cada parpadeo… es una sonrisa en mi boca.

Gracias por ser tú, por demostrar todo en tan poco
y por dejar que mis sueños vuelen aunque sean…
lejos de ti.

Porque sé que jamás dejarás que pueda conocer más del secreto que guardas en esa mirada...

Adaptación de: Poemas de amor y desamor, Fernando Galdamez

Un sorriso (historias sen final V)

Xa facía case cinco meses que non se vían cando volveron atoparse e foron tomar algo.

Estaba disposta a escoitalo, e a falar con el de calquera tema. O que comunmente a xente denomina "poñerse ao día".

Chegou con paso firme e mirada fixa. Ela acercouse e saudáronse. Entre eles un sincero e nervioso sorriso, o que o fixo máis bonito ainda.

Falaron, falaron e falaron.

Miradas que se cruzaban, sorrisos que se perdían no ar.

O tempo fíxose breve, pero eran eses pequenos espazos de tempo nos que se vían o que facía da relación algo tan bonito, algo do que se disfrutaba cada segundo coma se non houbese outro. Por iso a xente non entendía o que entre eles podía existir. Eles sabían valorar o tempo, e como ben dicían, "ás persoas hai que ilas descubrindo pouco a pouco..."

Rematou o tempo por esta vez. Despedíronse e cada un colleu nunha dirección.

Cando se volverán ver? Non se sabe.

Os seus pensamentos? Unha gran incógnita.

Nas súas facianas, un bonito sorriso.

María
-----

Un sorriso para cada un dos que leades este relato.

Ás veces non nos damos conta do importante que pode ser un simple xesto. Un sorriso é un xesto, e como versa aquela famosa cita, non custa nada a quen o da e fai moi feliz a quen o recibe.

Estes días recibín sorrisos, pero un en especial; e fíxome sorrir, ainda hoxe o fai.

Non sabemos o tempo que nos pode quedar, por iso vos animo a que vaiades cada día cun sorriso por diante, cunha boa actitude que se verá reflexada no noso igual. Non importa si é un simple sorriso ou un sorriso cómplice con esas persoas que nos fan sentir especiais. Simplemente sorridelle á vida sempre que poidades, porque bágoas tristes chegan soas.

Hoxe os meus sorriso van pra todos vós!!

GRACIAS POR FACERME SORRIR

FOTO de OLAIA VÁZQUEZ REY